Gel bu gece sev beni, her şeyi yeniden hatırlayayım.

Bütün bildiklerimi çaldılar, senin haberin yoktur tabii, nereden bileceksin? Ne varsa aşka dair öğrendiğim, ne varsa sevgiye ait bildiğim, hepsini çaldılar.Sen gel yeniden öğret bana, bir kadın nasıl hatırlar kendini bir adamın kollarında. En son ne zaman sevişmiştim, ne zaman sevmiştim?

Gel sen bu gece seviş benimle, her şey başka bir bahara kalsın. Beklesin çalan telefonlar, asılacak çamaşırlar, televizyondaki o çok sevdiğim dizi yarım kalsın.Çal kapıyı gir içeri, sar şöyle kavra belimden, sımsıkı sar beni. Titresin içim gücünden, orada bırakayım dudaklarına nefesimi, her şey olduğu gibi kalsın, bir tek aşk yürüsün bizimle.

Sen gel bu gece sev beni, çok hem de, tutkuyla, şehvetle ama asaletini hiç bırakma elinden. En terbiyesiz kelimeleri fısıldarken bile kulağıma, sahip oluşunu bedenime hep hissettir ruhuma.

Boş vereyim aklımın karanlık köşelerinde ne varsa, her şeyi bir yana koyup sadece senin olmayı yudumlayayım kan ter içinde.

Sen bu gece gel seviş benimle, nefesin nefesime karışsın, ter aksın alnımızdan o çılgınlıkta. Sonra yorgunluktan düşelim yatağa, sen kollarında sar beni, sabaha kadar hiç bırakma.

Sen gel bu gece sev beni, yoksa ben de gittikçe unutacağım seni…

Candan Ünal

Merhaba çocuk,
sana bir hikaye anlatasım var bugün
neden bilmem aklıma geliverdi birden.
Bir zamanlar;
Sevgiliye methiyeler dizdiğim,
Şizofrenik sancılarla dolu aşk zamanlarım vardı.
Her kelimesini özenle seçer
tuhaf süslemeler katardım şiirlerime
Sanki dünya;sevgilin iki dudağı arasındaymış gibi gelir
Tuhaf kavgaların mutlu sonla bitebilmesi için bir takla atmadığım kalırdı.
Hayatın bana neler getirebileceğini hiç tahmin edememiştim
Ruhumun nasıl kirlendiğini hiç hesaba katmamıştım
Bütün kabahatleri başkalarında arayıp
hiç kendime iğne batırmamıştım.
Saydıkça bitmiyor ya aslında
O döneme dair anlatabilecek Çokta fazla şey bırakmadın içimde,
Kim olduğumu,neler yaptığımı unuttum, bir gülümsemen de.

Ah be çocuk,
Ben,daha ben olmayı öğrenme çabası içerisindeydim
Ayaklarımın üzerinde nasıl duracağımı bile bilmiyordum
Haytalık,hovardalık ne ararsan vardı işte
Anla yani yemediğimiz nane kalmamıştı aldığımız nefeste
Şu kavanoz dipli dünyaya neden geldik ki diye düşünürken
Daha güzel bir cevabı olamayacağını öğretmen için bu sorunun,
Sen geliverdin işte
Ben daha adam olabilir miyim? onu öğrenememişken
Baba olduğumu gördüm o sıcacık gülümsemen de.

Gülümse çocuk,
Sen gülümsediğinde kayboluyor dünyanın bütün kötülükleri
Duruyor öylece dünya,
sadece biz kalıyoruz bir sen,bir ben,birde içimizdeki sevgi
Akıyorsun,iliklerimden damarlarımdan geçip bedenimin en ücra köşelerine
Yerleşiyorsun teker teker her bir hücreme
Yeniden hayat buluyor,yeniden nefes alıyor,yeniden gülümsüyorum herşeye,
Ve ben her anımda biraz daha şükrediyorum seni bana bağışlayan Rabbime
Hiçbir şey olamasam da senden bir parça oldum be çocuk
Yeniden hayat buldum o sıcacık baba dolu gülümsemen de...

Adamın biri girip mutfağa bir tas çorba pişirirse sana, hala umut var demektir dünyada iyi insanlar olduğuna.

Aklının, kalbinin, gururunun süngüsü yalnızlıkta düşer. Kimse bilmez soğuk geceleri, sen dışarıda istediğin kadar gezin dur sırtında kürk gibi havayla ama gece yarısı ateşin çıkınca, yüzün gözün şişip titreyince vücudun, ne makyajın kalır, ne parfüm kokun…

O yüzden insanlar paylaşmalıdır hayatı. Dibini görsen alemin, eğlencenin, zevkin, sefanın ne fayda? Yaşlılıkta hastane kapısında kim duracak yanında? Çocuklar da büyüyecekler, onların da kendi hayatı olacak sonuçta.

Hayat bir tas çorbayı paylaşmaktır bazen, bazen sadece bir tebessümü.  Bu yüzden güzel kuracaksın dostluklarını, ilişkilerini, sevdiklerini kollayacaksın.Madem insanlar tek başına yaşamak için yaratılmamış, madem bencillik bizim çağımızın hastalığı, uzak duracaksın çıkardan, egodan, kendini üstün görmekten.

Daha çok seveceksin çevrendekileri, daha çok sahip çıkacaksın gerçek sevgilere. İstesen kapıya kimleri dizersin, bununla övünmeyeceksin, kötü gününde yanında olanların listesini bileceksin.

Çıkıp gitmiş aşkların, ölü sevgililerin yasını tutmayacaksın. Kıymetini bilmeyenleri, seni hak etmeyenleri kolye gibi boynunda taşımayacaksın. Eğrisini doğrusuna denk getireceksin bazen, daha çok el uzatacaksın dostluklara.

En iyi gününde yanında olanların sayısına bakacaksın, bir de zor gününde olanların avuçlarına. O yüzden daha değerli şeyler ekeceksin hayata, çiçek gibi açacak sevgilerin olacak. Yoksa her gece en çok sen eğlenmişsin orada burada, ya sonra?

Candan Ünal

Bakış açınızı değiştirin dediklerimden bazılarının anlamak için başka organlarını kullanıp %100 dönmesine hayranım

Haberlerde teyzenin birine soruyorlar teyze bu sene grip oldun mu diye teyzem cevap veriyor olmadım diyor.
Nasıl oldu peki diye soruyor muhabir.
Teyze diyorki kimseyi öpmüyorum
Ah teyzecim deyiverdim o yaştan sonra kim öper seni

Akşam makyajlı halini gördüğüm kızın sabah uykudan kalkmış halini gördüm standart rüya ile kabus arasındaki fark buymuş meğer

Kimsenin seni neden sevdiğimi anlamasını beklemedim çünkü ben de bunu hiç bilemedim. Aklımın ve belki kalbimin tuhaf bir yanına denk geliyordun, kim bilir?

Birini neden sevdiğini bilmiyorsan eğer, sevmeye ne kadar devam edebilirsin? Sebebini bilmediğin sevgiler mi daha uzun sürüyor, yoksa altını koyu kalemle çizdiklerin mi?Hangi sesler daha çok rahatsız eder seni; dışarıdan gelen yüksek gürültüler mi, yoksa içinde hiç durmadan konuşan aklının fısıltısı mı?

Oysa ben çok seviyordum seni, hiç sebepsiz, hiç gereksiz ama seviyordum. Seni severek kendi varlığımı kanıtlıyordum belki, belki sadece o saf aşklara öykünüyordum. Sen benim çocukluk hayallerimdeki beyaz atlı prenstin belki…

Aslında ne sen prenstin, ne benim kurtarılmayı beklediğim kilitli bir kalem vardı. Kendi hayatını bir hapse çeviren aklımdan ve kalbimden başka hiçbir şey değildim ve yıllar geçtikçe gördüm ki; ben seni kendimden çok sevdim.

Yoksa insanın kendi hayatını bu kadar yok sayması, ona sadece bir kere hediye edilmiş bir ömrü, sanki sonsuzmuş gibi boşa harcaması nasıl mümkün olabilir?

Ben anladım ki; seni çok sevdim ama daha üzücü olanı, kendimi hiç sevmeyişim…

Candan Ünal

Yüreğimi aldın sevgili, öylesine aldın ki.

Utandım önceki aşklarımdan kendimden.
Anladım ki onlarıda, kendimide kandırmışım.
Ve hepsi silindi sen gelince.
Şimdi kalan izlerden utanıyorum.


Bütün kapıları kapandı yüreğimin sen gelince.
Yüreğimi öylesine aldın ki sevgili.
Senden önce yapılan onca kurlardan,konuşmalardan, gecelerden utandım.


Öğrenememişim,becerememişim.
Anladım senden öncesinin yalan olduğunu.
Yüreğimi öylesine aldın ki sevgili...


Uzaklaşıyordu düşüncelerim ve yüreğim.
Korkmuştum unutuyordum yavaş yavaş.
Ne yapacağımı,ne düşüneceğimi bilmiyordum.
Tam bir karmaşa ve boşluk içinde gezinirken birden irkildim, uyandım.
Karşımda oturuyordun.
Söylediklerin bir tokat gibi patlıyordu yüzümde.
İnanamadım,anlıyormusun....


Çünkü ben hep seni bekliyordum.
Kimsenin okumadığı, kimsenin el sürmediği bir kitap gibi, yüreğimin bir bölümü sana ayrılmıştı,kapalı kapılar ardında öylesine özenle, öylesine umutla korunmuştu ki kendim bile el süremedim.



Çünkü sadece senindi.



Yüreğimi öylesine aldın ki sevgili...
Öylesine çabuk, öylesine birden bire oldu ki.
Hiç beklemezken,hiç ummadığım bir anda alt üst oldum.


Tuttum kendimi söyleyemedim,konuşamadım, anlatamadım.
Oysa yıllar hep seni özlemekle hep seni düşünmekle ve sana ayrılan kitaba el değmesin, bozulmasın diye şu dünyanın pisliği,çıkarcılığı, bozulmuşluğu ve yapmacıklığı ile mücadele etmekle geçmişken, şu yorulmuşluğumun üstüne yinede konuşamadım,söyleyemedim.


Yüreğimi öylesine aldın ki sevgili...
Anladım ki hayallerim vardı sende.
Düşüncelerim, özlemlerim,umutlarım,yalnızlığım vardı sende.
Ve bir de yüreğimi öylesine aldın ki sevgili...


Daha yeni anladım sende var olanları.
Ben ben olmaktan çıkarken öğrendim tekrar kendimi.
Düşünecek, özleyecek, umutla bekleyecek hiçbir şeyim kalmadı senden başka.
Seninle beraber olduğum anlarda anladım ki zaten seni bekliyordum,
zaten seni düşünüyor, seni özlüyordum.
Sadece sarılmak istedim sana bir an...



Sadece ellerini tutmak.



Yüreğimi öylesine aldın ki sevgili...


Yapamadım, korktum herşeyin bozulmasından, kaybolup gidivermenden.



Yapamazdım anlıyor musun?


Ve birden bire farkına vardım.
Sen benim her doğum günümde pastamın üzerindeki mumları üflerken ve gökyüzünde her yıldız kayışında tuttuğum dileğimdin.....


YÜREÄžİMİ ÖYLESİNE ALDIN Kİ SEVGİLİ SÖYLEYECEK HİÇBİR ŞEYİM KALMADI.....

''Gönderilmemiş aşk mektupları''

Sen geldin ya, bana bir şey olmaz artık. Dünya başka bir tarafa doğru döner, güneş sadece benim üstümde parlar, deniz hep o sevdiğim renge boyanır. Geldin ya, bana ölüm bile vız gelir artık!

Yokluğunda seni anlatmak istediğim dostlara, tarif edecek kelime bulamadım. Saatler boyu anlatsam, sayfalar boyu yazsam, yine de içimdekilerin tam karşılığı olamaz biliyorum. Aşk bu mudur sevgili?

Nasıl özledim seni bilemezsin. Daha doğrusu seninle yaptıklarımızı özledim. Sabahlara kadar süren, aklımızı ve ruhumuzu bir şarap şişesine sığdırdığımız sohbetleri; bir daha kimseyle edemedim. Meğer ne büyük bir zenginlikmiş konuşmak seninle, gittiğinden beri dilsizim. Senden sonra da denedim, başka bir sevdanın ucuna takılıp, sen gibi yaşamayı ama olmadı. Ne sığ ve ucuz kelimeler duydu kulaklarım, bilemezsin.

Ben senin aklını sevmiştim. Kalbinden bile önce, düşünmeni sevmiştim. Soruyorum bazen insanlara, birinin neyi sevilir diye, kimse kimseyi seni sevdiğim nedenlerden sevmemiş. Bence bir erkeğin iki temel özelliği olmalı; vicdanı ve aklı! Bunların yok olduğu bir ruh, üstüne hangi bedeni giyse, sığ kalıyor.

Birini sevdiğimizi zannettiğimizde, aslında sevdiğimiz şeyler, bize nasıl davrandığıyla ilgili oluyor. Birlikte güzel yerlere gidiyor muyuz? Bize ne hediye alıyor? Günde kaç kere arıyor? Kimi neye göre seviyoruz? Bak şöyle bir çevrene, kim daha fazla can yakmışsa, arkasında birilerini gözü yaşlı bırakmışsa; o çok seviliyor. Garip bir düzen değil mi? Kim kanatıp, acıtıyorsa, onun peşinden sürükleniyor kalpler. Kaçan hep kovalanıyor. Lafa gelince hepimiz aşkta huzur, dinginlik ve anlayış arıyoruz ama kirletilmiş sevdalar nedense daha çok cezp ediyor.

Boş ver sen diğer sevdacıkları, bize dönelim. Ne çok özlemişim seni, ne çok! Bana beni tarif ettiğin, inceden eleştirdiğin ama tüm bunları bir hikayenin içine yerleştirdiğin cümlelerini özlemişim. Bir de ruhumla ve kalbimle katıldığım, bedenimi sarsarak, bir tören gibi yaşadığımız sevişmeleri.

Seninle bir gece geçirmeden, akşam nasıl bir vakittir, kimse bilemez. Canımın rengini gözlerimden, geceyi kokusundan anlayan sevgilim; gittiğinden beri öyle kuru ayaz ki evim, siyaha döndüm, sessizim. Bu ayrılık vakitleri, bende ölüme eş. Neyse şimdi geldin ya, artık renklenirim.

Seni tekrar ve tekrar, her gün, hiç bıkmadan ve yeniden sevebilirim. Bir daha gitmesen olur mu? Hep kalsan yanı başımda, bir masal gibi, bir rüya gibi, yaşayıp gitsek olur mu? Yoksa gidip yeni cümleler mi öğrenmen gerekir? Hep burada kalırsan, senin de büyün bozulur mu? Bilemedim…..

Candan Ünal

Ne yalan söyleyeyim diye başladığımız her cümlenin sonunda yeni bir yalan söylemek bizim için en kestirme çözümdü.Matematikte bile soruları kısa yoldan çözmeyi seviyorduk hatta en kısasından sallayarak