[INDENT][SIZE="3"]Kanaatkar ve şakacı bir gece lambası gibisin. Yanıyorsun sevişmelerin en koyusunda... Sönüyorsun binlerce bilmeceyle. Dışarıda mağrur gizemli yasakçı.

İçeride sevecen başıboş ahlaksız. İyi kalpli günahkarları Aydınlatan bir gece lambası gibisin. Kendi yangınına asık. sevginin bittiği yerde sarıl bana heyecanların tükendiği ve artık yapacak hiçbir şeyin kalmadığı bir anda çek kolumdan/gözlerimi daya gözlerine bir anda dalıp git bana ismini anmaktan usanmayan dudaklarımı öp...

Düşlerimizin yorulduğu yerde tutun bana beni çağıramayacak kadar uzakta ol
ve ben gelemeyecek kadar koşayım sana imkansızı iste mesela "unut" de
dudaklarım değil gözlerim boşalsın o dakika giderken unutamadığım yerden dönüp bakayım sana .


Özlemlerine gebe kalan bedenimi öp

Üşümeye başladığın yerde ısın bana gözlerim ağlamaktan şişmiş olabilir/aldırma her halimle güzel bul beni her halimle karış bana
bir demet papatyayla bile kandırabilirsin beni sakın unutma .

Sende tutunduğum yer kadar yüreğimi öp... [/SIZE][/INDENT]

[INDENT][SIZE="3"]"Güzel olan hiçbir şey eskimez." dedi dostum. İncecik bir sızı duydum sustum...
Gözlerimi kapayıp kana kana içtim kelimelerini. Eskimiyordu hiç biliyordum.
Senin gözlerimde hiç eskimediğin eskimeyeceğin gibi.

Ben seni bulmak için tüm dünyayı dolaşabilirdim ama sen buldun beni.
Bende kaybettiğim beni. Uzansam sana dokunmak bir şey değil yanmaktan korkuyorum.
Korktukça kaçıyorum senden kaçabildiğim kadar uzağa.
Ne kadar uzağa kaçsam o kadar yanıbaşımda oluyorsun sonra.
Ben de kalemimi elime alıp yazıyorum. Tükenmez kalemim tükeniyor
konuşan dilim lal oluyor anlatamıyorum seni kağıtlara.

Yaşam aşk rengine büründükçe dağlar hasrete yükleniyor. Dağlar taşır mı bu yükü bilmem ama ben eziliyorum hasretten. Aşkın tedavisi yok mu? Acılar çekiyoruz ve tel tel kopuyor hayat ellerimizden. Uzanıyorum tutamıyorum kopan ipleri.Dur ve bak şimdi geçmişe. Neredeyiz? Başta mı sonda mıyız yoksa bu sokağın adı aşk çıkmazı mı?

Her bahar bir başlangıç ve her güzel şey umuda yeni bir adım. Hadi çıkalım saklandığımız kuytudan. Sobelendik çoktan. Çıkalım ve geçen bahar gibi umudumuzu uçuralım kendi gökyüzümüzde bu baharda.İzin verelim martı seslerine çekelim içimize çiçek kokularını papatya bahçemizde.Hadi çıkalım saklandığımız kuytudan ve kaçalım bu dünyadan

Yorulduk.Yıprandık.Ama her bahar umut demek hala.Umudum var ama yine de gözlerim yanıyor.Göz pınarlarım kuruyuncaya kadar ağlıyorum.Sonra yüreğimde ebem kuşağı çıkıyor. Her renkte seni görüyorum. Mavi hayallerimizi sarı bizi ısıtan güneşi çağırıyor aklıma.

Tut ki bu bahar da diğer baharlar gibi bitsin. Ne çıkar.Kaç bahar kaldıysa ömrümde benim o kadar umudum var[/SIZE][/INDENT]