[INDENT][SIZE="3"]Senden sonra bozuldu hayatın büyüsü. Senden sonra gördüm gerçek yüzünü şeytanın ve senden sonra artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Hepsi bir bozgun aslında anlayabilirsen nedenini bir çeşit ders… Bütün hepsini bilsem de yorgunum. Ötelenmiş kırılmış kanatılmış ve üç kuruşa satılmış sevdalardan yorgunum.

Değiştiremediklerime inanmayıp dolu dizgin savaştığım aşkların yenilgisiyle mühürlenmişim. Belki bu yüzdendir yeniye karşı suskunluğum.

Gülümseyen ışıldayan bir güneş lazım bu ömre. Bir kahkaha belki bir tek papatya bir bardak kahve ya da basit bir hayal…

Her şeyin bir tesadüfle başladı olaylardan duygusal depremler doğuyor. Şiddetli ve yıkıcı sarsıntılardan geriye virane ve terk edilmiş yürekler kalıyor.

Sözlerim kadar boş aslında hayat; yaşam dediğin tıpkı cümleler gibi sonsuzlukta asılıp kalıyor.Başka bir yere gitmek istiyorum aklım engel oluyor. Aynı hataları yapmaya devam edecekse gönlüm bu eşyaları taşımanın ne anlamı kalıyor?

Oysa benim derdim gittiğim yer değil. Uzun ve yepyeni bir yolculuğun hayalindeyim.Varacağım yerin anlamı yok giderken yaşayacaklarımın peşindeyim ama aklım bunu kabul edemiyor.

Senden sonra hiçbir şey beni kesmiyor. Ne gözler geçiyor önümden hepsinde tanıdık anlamlar buluyorum.Bilinmedik ve aseni anımsatmayacak yürekler arıyorum. Oysa aşklar da birbirine benzemiş hiçbiri beni büyülemiyor.

Şimdi zamanın olmadığı bir yere at kalbim. Uçsuz bucaksız bir karanlıkta döne döne kendini arıyor.

Candan Ünal [/SIZE][/INDENT]

[INDENT][SIZE="3"]Ne çok ne çok ağlamışsın bize.
Ne çok anlatmışsın bizi anlamayan dizelere.



Kırkikindi yağmurları çekildi çekileli yağamaz oldum yağmur dileyen avuçlara.Kırık dökük hayat hikayeleri arasına karışıp sızamadım usulca varlığın bağrına.

Bulutlarım göç etmiş kendini bendenbilmediğim vahalarda kıvranıyorlar gibi her gecesızısı düşüyor göğsüme inceden inceye .Anlıyorum ki bulutta can çekişiyor benim gibi bir yerlerde.

Tut ki; tutundum rüzgarına savruldum yine göç edilesi tek di/yâra.
Tut ki; tutundum geceye yıldızlarla yol aldım ışıksız kentine.
Tut ki; tutundum sana kaybolmuş benin tutulamayan elleriyle sarılıyorum yokluğuna

Ne değişecek söyler misin biz çoktan çekilmişken aşk

Ne çok ağlamışsın bize.
Ne çok anlatmışsın bizi kimselerin göremediği yok vaktimde.


Yağmur ormanlarını aratan bir kuraklıkta bildiğim tek dua ile el açtım yoksunluğa.Bir damla mürekkep diledim satır aralarına dudaklarımın mührünü basmaya.Bir yudum mavilik istedim karanlığın huzura açılan kapısında.Ve bir nehrin kıvrımlarına uzanmak istedim sadecesu gibi yatağımı bulmak arzusuyla.

Tut ki; nehir olup aktım belimi büken hayat kıvrımlarında.
Tut ki; yatağını bulmuş nehrin coşkusuyla çoğalarak geldim sana.
Tut ki; son kıvrımında çarptığım duvardın sen bu oyunda

Ne değişecek söyler misinnehre can katan sular çoktan çekilmişken ruhumdan

Sana.
Yalnız sanadır yağışım(yanışım) anla[/SIZE][/INDENT]