İş hayatınız için seçtiğiniz takım elbise klasik bir kesime sahip olmalıdır. Gri, siyah, mavi ve kahverengi olması, daha ciddi ve olgun bir görünüme sahip olmanıza yardımcı olur.

Gömlek ve kravatın, takım elbisenin renkleriyle uyum içinde olması gerekir. Mesela, siyah bir takım elbiseyi desenli ve açık yeşil bir gömlekle kombinleyemezsiniz. Onun yerine, pudra pembesi ya da açık mavi gibi gömlekleri tercih etmelisiniz.
Üzerinize tam oturmayan bir takım elbiseyi satın almayın. Bazı erkeklerin üzerlerine oturan bir takım elbise bulma konusunda daha şanslı olduklarını biliyoruz; onlara diyecek bir şey yok. Size uzun, kısa ya da çok dar gelen bir takım elbiseyi sırf iyi bir tasarımcının elinden çıktığı için almayın; daha iyisini bulmak için zaman harcayın.
Takım elbisenizin ceketi, omuz kısımlarınıza tam oturmalıdır. İyi bir ceket; düğmeleri açık ya da kapalı olduğunda dahi içinde kendinizi rahat hissedeceğiniz bir cekettir.
Kurallara uymak ya da trendleri takip etmek adına gülünç durumlara düşmeyin. Kısa boylu bir erkekseniz, moda olan iki düğmeli ceketler yerine tek düğmeli bir ceketi tercih etmek, sizin için daha doğru bir seçimdir. Göbek bölgenizde fazlalıklar varsa bele doğru daralan, klasik bir takım elbise ceketi seçmelisiniz. Zira bu seçim daha uzun görünmenizi sağlayacaktır.
Aksesuvarları doğru seçin. Mesela siyah bir takım elbise giydiğinizde, siyah tonlardaki kravatı tercih edin. Takım elbise; şık bir saat, deri kemer ve el yapımı kol düğmeleriyle mükemmel uyum sağlar.
Ayakkabılarınızın rahat ve şık olmasına özen gösterin. Özellikle gece katılacağınız davetlerde, saatlerce ayakta kalabilirsiniz; bu bakımdan, ayaklarınızı sıkmayan ve kemerinizle aynı renklerde olan bir çift ayakkabı, hayatınızı kurtaracaktır.
Yelekli bir takım elbise seçiyorsanız, yeleğinizin göğüs kısmı bedeninize oturduğunda belinizde gevşeklik hissi olmamasına özen gösterin. Yelek, pantolonun kemer kuşağını örtecek uzunlukta olmalı, uçları kalça kemiğinize uzanmadan bitmelidir.
1950’li yılların ince kravatları bu yıl yine çok popüler… Özellikle siyah bir takım elbisenin içinde, siyah ince kravatlar modern bir görünüm yakalamanıza yardımcı olabilir. Kravatın dokusunun ve kumaşının kaliteli olmasına dikkat edin.

SABAH - Günaydın

Film: Siyah – Beyaz Bir Aşk
Tür: Dram
Oyuncular: Hayatın içinde bir yerdeler
Senaryo: Kader
Yönetmen: Hayat
Süre: Bilinmiyor

Duvarda bir afiş
Başrollerde farklı kahramanlar, bitmiş aşklar
Hüzün kokuyor sloganı
İki kahraman, bir aşk / yitiş / kaybediş / yok oluşun hüzünlü öyküsü

Siyah – Beyaz bir film sahne de
Gözler / Yüzler / Gülüşler tanıdık
Siyah – Beyaz bir film sahne de
Sokaklar / Caddeler / gökyüzü bildik

Uzun metrajlı bir film oynuyor sinemalar da
Repliklerini hatırlıyorum
Senin söylediğin ayrılık kokan cümlelere benziyorlar
Susup, bir yok oluşun hikâyesini izliyorum
Ne kadar acımış / Ne kadar tükenmişiz

Siyah fonların çokluğu çekiyor dikkati mi?
Ne çok batmışız siyahın karanlığına
Günden güne tüketmişiz bir birimizi
Siyah bir filtre kullanılarak anlatılmış aşk hikayemiz
Anlatılanlar farklı ama sonuç aynı
Farkına varamamışız kendi gerçekliğimizin

Ayrılığın yolunu açmışız sahneler ilerledikçe
Beyazlarımız ne kadar az
O zamanlarında kıymetini bilmemişiz
Hayratça harcamışız zamanı
Uzaklaşmış / Soğuyup / Yabancılaşıp
Tutunmamış bir birimize

Siyah – Beyaz bir birine zıt iki renk
Sen ve ben gibiler
Bitmiyor kavgaları / Bitmiyor öfkeleri
Düşünmeden kırıp döküyorlar
Toplanmayacak cam parçaları kalpleri

Siyah ve Beyaz
“Beyazın kaderinde kirlenmek, siyahın kaderinde suçlanmak” var
Siyah ve Beyaz
Beyazın üzerin de kirlenmiş bir aşk, siyahın üzerin de bilinmeyen içli nidalar…

Sahne de bir otobüs
Yanaklarım da veda busesi
Ellerin dudaklarıma dokunuyor
Anlıyorum / Susup kabullenmeliyim yokluğunu

Gidiyorsun / Düşüyorum
Gidiyorsun / İçim de yarım kalmış aşk şarkısının melodileri çalıyor
Gidiyorsun / Düşüyorum
Düşüyorum / Bir yardan aşağı “Sana yar diyorum yaralarım kanıyor”

Gitme kal demek geçiyor içimden
Dilimin ucuna geliyor
Kifayetsiz kalacağından söyleyemiyorum
Uzaklaşıyor otobüs
Siliniyor siluetin
Kayboluyor benliğin
Yok oluyor sahneden

Ne kadar da çabuk geçmiş zaman
Anlayamamışım / Anlayamamışsın / Anlayamamışız
Son sahnelerine geliyoruz
Hala aynı hayatta ayrı kahramanlarını oynuyoruz

Kamera yüzünden başlayıp etrafında dönüyor ağır ağır
Gözlerin dalmış ufka, bildiğin bir kentin, bildiğin sokağında gözlerin
İçinde ki hüzün kırıntıları, gözlerinden okunuyor
Unutmamışsın / Unutamamışsın

Son sahne
Elim de sana yazdığım şiirler
Gözlerimde bir iki damla yaş
Son sayfayı çeviriyorum
Arada bir not
Seni sevmekle başlamıştı her şey Seni sevmekten vazgeçmeyeceğim…
Kararıyor sahne
SON

hep karıştır oldu mu
kendini de beni de
hiç rahat edemeyelim biz
hep aklımız dağınık
özleyip duralım birbirimizi



hep tamamen birbirimizin olmadıkça
daha da tutkulu olsun herşey
daha acı verici
daha can yakıcı


ben hiç bir zaman olmayayım senin
hep uzakta istediğin erkek olayım
bir türlü elinden tutup
senin olmasını beceremediğin


güzel olmasın hiçbirşey,
tam olmasın hiçbir mutluluğumuz
hep kısa sürsün
havai fişek gösterileri gibi
keşke bir iki dakika daha devam etse diye
saniyeleri sayalım


ama bitsin
hep izleyebilecekken bitsin
sanki gökyüzünün
başka bir gösteriye sözü varmış gibi


benim seyretmek istemediğim
senin ise seyredip seyretmemekte kararsız kaldığın
benim havai fişeklerim kadar tutkuyla bakmadığın
coşkuyla izlemediğin


ama bırak olsun
sen sadece bana rahat ver
sesimi de duymayıver
yaşarsın, merak etme...


kışın o ilk gününden önce yaşadığın gibi...
sadece çok özlersin,
herkeste beni ararsın o kadar


ama bilirsin ki,
var bir sözün tutman gereken
herşeyi yakıp yıksan da uğruna..


ama bilmelisin ki;
hakkın yoktur uğruna yakıp yıktıklarına
uzaktan bile bakmaya...


~ Çünkü Biz Hiç Tam Olmadık ~

Bir hayaldi kurduğum..
Sadece sana kurulu bir hayat, bir zaman dilimi…
Ol(a)madı!



Düşünmeyi unutmak istiyorum şimdilerde…
Her harf ‘sen’ olmak adına beynime yerleşiyor…
Bense istemiyorum..
Hiçbir kelime, hiçbir cümle…
Olmuyor !




Alıyorum kalemi elime, beynimi işgal eden tüm harfleri bırakıyorum satırlara…
Önce, sallanıyorlar kalemimin ucunda…
Sonra, düşüyorlar gelişi güzel satırlarıma..
Tek hamle, bin kelime gözlerimde…
Her biri çok ağır, taşınmıyor anlamaya çalışmadan !
Dört yanım çığlık…
Harfleri unutmak,
Kelimeleri birer birer aklımdan, bilinmezliğe sürüklemek..
Boşlukta dolaşmak istiyorum !
Olamıyor !




Seviyorum, seviyorsun, seviyor !





Bir duygu, bir çelişki…
Ben seviyorum ‘düş’ gibi..
Sen seviyorsun ‘hayal’ gibi…
O seviyor ‘masal’ gibi…




Sevmek ? diyorum sessizce…
Düşlerime hapsediyorum duygularımı..
Seviyorum, sevdikçe düş’üme saplanıyorum !




Hayal kurar gibi seviyorum senli düşünceleri..Bir masal oluyorsun, kelime kelime içimde büyüyen…Susuyorum sensizliğe..
Sadece sen, bir hayal ve ben…
Yani ‘sevmek’ bende ki ‘sen’…

Susuyorum, susuyorsun, susuyor…



Bir istek, bir eylem…
Ben susuyorum ‘yalnızlık’ gibi…
Sen susuyorsun ‘hüzün’ gibi…
O susuyor ‘acı’ gibi…





Susmak ? diyorum korkarak…
Haykırıyor içim..Yalnızlığa bürünüyor tüm sesler…Acıtıyor suskunluk, hüzünü..
Kelimelerim saklanıyor kendinden…
Boğuluyorum bukadar sessizlik içinde !




Seviyorum; ‘düş, hayal ve masal’...
Susuyorum; ‘yalnızlık, hüzün ve acı’...
Ve gidiyorum;
Yalan misali….

Sevdim be adam!
Günah gibi boynuma dolansan da sevdim..
[SIZE=5]Nefesime kilometrelerce uzakta olsan da bitmedin!
Sevdim be adam sevdim!
Eş değer acılar doğursam da içimde Gözlerinden vazgeçemedim!

Sen hiç gitmedin yar hiç gitmedin! Sensizlik!
O kahrolası hiçsizlik!
Sol yanım kabul et biz hep kimsesizdik!
Bu kendime bilmem kaçıncı yalanım yar.. Sen hiç gitmedin!
En azından kendime bu yalanı inandırasıya kadar kal…

Issızım be adam!
Sessizim! Hiçim!
Babası olmayı kabul etmediğin bu aşk gibi piçim!Sevdim be adam sevdim!
İster vur ister öldür!
Kaç bıçak darbesiyle canına okuyabilirsin yüreğimin?Ölür gibi sevdim!
Vazgeçer gibi sevdim!
Gidilmiyor senden işte be adam
Vazgeçemedim…Kırk kere kesince oluyordu hani?
Hala yaşıyor bileklerim..
Sizi de fazla incittim!
[/SIZE]Özür dilerim..

Hadi sevgili bana sevdiğini söyle…
Ama hiç “seni seviyorum” cümlesi olmasın içinde.
Hadi sevgili seviyorsan yüreğin gelsin dile.
Ben dille söylediğinin dilde kalacağını biliyorum nihayetinde.
Verebiliyorsan yüreğini ver elime…
Yüreğini ver ki inanayım sevdiğine.
Herkeslere söylediklerini ise bana sakın söyleme…



Hadi sevgili bana sevdiğini söyle.
“Ama keşke maalesef” li cümleler olmasın içinde.
Çünkü ben bitmemiş cümleler istemiyorum aşk defterimde.
Başla ve bitir gerekiyorsa bütün cümlelerini ama dediğim gibi tek mazeret olmasın içinde…

Hadi sevgili bana sevdiğini söyle.
“Senin için ölüme gözü kara giderim falan da” deme.
Sunabileceksen gözü kara yaşamını sun bana.
Adayabilirsen ada kalan ömrünü ömrüme.
Öyle inandır kendini beni sevdiğine ve öyle inandır beni beni sevdiğine…



Hadi sevgili bana sevdiğini söyle.
İçinde “dün ve yarın olmasın.”
Sadece “bugün” olsun.
Bütün cümlelerin şimdiki zamanda dile gelsin.
Haydi sevgili gün bugündür bana ithaf ederek kurtar sevgi cümlelerini.
Bakalım kaç sevgi cümlesi kurabileceksin bir günde?
Söylesene kuracağın bütün cümlelerin yetecek mi bugüne?

Hadi sevgili bana sevdiğini söyle…
İçinde “sen ve ben” de olmasın.
“Biz” olsun sadece.
"Biz" diye başladığın cümleyi yine “biz” diye bitirebilecek misin?

Hadi göster bana marifetini?
Göster ki inanayım beni sevdiğine.

İnandır beni sevdiğine.
“Seni seviyorum ama….” diyorsan
yok yok “seni ölümüne sevdiğimi sen zaten biliyorsun
keşke ….. olmasın” diye devam ediyorsan
“biz seninle çok güzel şeyler yaşayacağız ama bu bugün mümkün değil” diyorsan
ve “ben … vazgeçemem” diye devam ediyorsan / edeceksen
bana sevdiğini sakın söyleme sevgili.

Bu son şiirim senin için yazdığım
Bu bir veda..
Elveda diyorum
Anlıyor musun?
Ben yolumu çizdim
Sen olmadan
Yalnız gidiyorum.


Sevmesen de beni
Bir nokta kadar..
Ben aşkımı denizlere emanet ediyorum.


Ne zaman bir deniz görürsen..
Uçan her martının gözlerinden
Sana bakacağım.
Belki de
Mutlu olduğumuz günleri düşünüp
Hıçkırık seslerimi
Dalgaların kıyıya vurduğu seslerde gizleyip
Avaz avaz ağlayacağım.
Sen hiç bilmeyeceksin...


Ne olursa..
Nasıl olursa..
Kim ne söylerse söylesin.


Buraya kadar...