Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir.
Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak,
varlıktan vazgeçecektir. Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. .
Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket
eder, soluğu berberde alır. - Vur usturayı berber efendi, der.
Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip
etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri. Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak: - Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer. Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş. Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder: 'Kabak aşağı, kabak yukarı.' Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır. Ölmüştür. Görenler çığlığı basar. Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar: - Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?
Derviş mahzun, düşünceli cevap verir: - Vallahi gücenmedim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki kabağın bir sahibi var. O gücenmiş olmalı!

Sıradan bir hikâye değil bu; kendi hayat hikâyemde kayboluşumun hikâyesi Anlatacak çok şey var aslında, ama anlatmam gerekenlerin bir çoğu halüsinasyon bir kısmı da simülasyon. Bilmenizi istediğim tek şey bu hikayenin bir başlangıcı olan her şey gibi zamanla değiştiği ve acizleşerek sonlandığı kadar gerçek oluşudur.

Otuz iki yıllık bir iş temposunun neticesinde aldığım emekli ikramiyemle hatıralarıma ev sahipliği yapmış Üsküdarda, Kız Kulesini tam karşıdan gören, tarihin değil de insanların eskittiği köhne bir binanın teras katındaki stüdyo daireyi alıp yerleşeli yaklaşık iki ay kadar olmuştu.her gün batımında balkonumdan kız kulesini cephesine alan oturma bankındaki misafirlerimle güneşin batışını seyretme fırsatı buluyordum. Kimi zaman yalnız bir bayan, çoğunlukla yalnız bir erkek ya da birbirine aşkla sarılmış sevgililer ve nadiren ikinci baharını yaşayan yaşını almış çiftler bu emsalsiz manzarayı seyretmeme eşlik ediyor, bense biraz onları, gözümü acıtana kadar güneşin batışını ama genellikle Kız kulesinde oluşan o müthiş görüntüyü süzüyor, hayallere dalıyor, içimdeki yaramı kanatıyordum. Semaverimde hiç soğumayan sıcak çayım , sigaram ve martılar benim safımda aldığım hazzı bir kademe daha yükseltmek için birbirleriyle yarışa dursunlar ben üçünü de çok sevdiğimi kendimden başka kimseye itiraf etmiyordum.

Son bir haftada banka hep aynı gencin gelişini geçte olsa fark etmiştim. Yirmi beş yaşlarında, kirli sakallı, uzun siyah mont giymiş bu gencin her gün aynı saatlerde gün batımını seyretmek için aynı mekânı seçmesini önceleri bir arzu ya da takıntı gibi nedenlere bağlamıştım. Ama günler geçip o genci her defasında orda görünce gün batımını bırakıp genci izlemeye koyuldum. Genç her akşam saat beş sularında banka geliyor, önce sakince bir sigara yakıyor, sonra ayağa kalkıp denize yaklaşıyor, birinin elini tutacakmış gibi ellerini uzatıyor, sonra tekrar oturuyor, gün batımı başlayınca da anlayamadığım daha doğrusu bulunduğum yerden tam duyamadığım nidalar atıyordu. Fakat bu rutinleri hiç sıra sektirmeden her gün aynı şekilde yaşanması beni bu garip gencin ruhsal bir bunalım ya da duygusal bir çöküntü içinde olduğuna inanmaya zorluyordu.

Zamanla Kız kulesi ve gün batımından kendimi izole edip gence yoğunlaşmaya başladım. Uzaktan duyamadığım nidaları öğrenmek istiyor, merakımdan kendi kendimi tüketiyordum. Bir gün batımında gencin rahatsız olmayacağı bir yerde banka yakın durmak mantıklı geliyordu. Öylede yaptım Güneş gökyüzünden usulca kaymaya başlayınca kızıla kesmiş gözleriyle yaklaştı banka. Onu kirli sakallarından tanıdım. İlk kez bu kadar yakından görüyordum. İtiraf etmeliyim ki dış görünüşündeki bu aşırı bitkinlik ve durgunluk beni fazlasıyla etkilemişti. Kendimi gencin beyninde dolaşanları öğrenmeye şartlıyor, paranoyak düşüncelerle sarmaş dolaş oluyordum.

Banka oturduğunda ondan beklediğim şeyi yaptı. Her zaman ki gibi sigara paketini çıkarıp bir sigara yaktı. Çok bilindik bir marka değildi ama dikkatimi çekme nedeni benimde yıllardır o marka sigarayı kullanışımdı. Bu güne kadar çok az insanın kullandığına tanık olduğum bu sigarayı kullanması ortak yönümüzdü ve ben olası bir tanışma sohbetine yol bulmuş misali sevincimden yerimde duramıyordum.

Düşünceli bir edayla Kız kulesine doğru tüttürdü sigarasını. Şimdi ayağı kalkıp denize yaklaşması, ellerini denizin ellerini tutacakmış gibi uzatması ve sonra tekrar oturması gerekiyordu. İçimden üç-beş sayı saydığımı biliyorum. Yerinden kalktı, rıhtıma iyice sokulup denizle olan mesafesini neredeyse sıfıra düşürdü. Evet her şey yolunda gidiyordu. Bu rutinler böyle devam ederse birazdan neler olup bittiğini . öğrenme fırsatı yakalayacaktım. Yerine tekrar oturduğu andan itibaren gün batımının bir an önce başlaması için dua etmeye başladım. Ne kadar vakit geçti tam hatırlamıyorum. Gencin kuvvetli fakat titrek sesiyle irkildim. İçinde büyük bir nefret varmış gibi kin kusuyordu sanki. Artık dayanamıyorum, yeter artık bul beni !!! diye bağırıyordu. İkinci kez, üçüncü kez sürekli aynı kelimeleri tekrarlayıp durdu. !Artık dayanamıyorum, yeter artık , bul beni !!!

Afallayıp kalmıştım. Kimdi bu çocuk, kimi çağırıyordu? Aradığını bulunca ne olacaktı? Neye dayana mıyordu ?

Garip bir hikayenin ortasında konuya sonradan dâhil edilmiş bir kahraman gibi benden önce yazılanlardan habersi, tanık olmam gereken bir olaya tanık olarak katılıyordum hikayeye.

Tam gitti gidecek derken elini uzun siyah montun cebine sokup nikelaj kaplamalı bir silah çıkarıp şakağına dayadı. Ve yine aynı sözleri tekrarladı.!artık dayanamıyorum, yeter artık, bul beni!!! Bir an bir şok durumu yaşadım sanırım. Bu olmaması gereken bir ayrıntıydı ve hikaye giderek garipleşiyordu. Kendini vuracağını anladığım . anda gizlendiğim yerden fırlayıp üzerine atladım. Silahı elinden bırakması zor olmadı. Elinden tutup kaldırırken göz göze geldik. Bu çocukta bana tanıdık gelen o kadar çok şey vardı ki Birbirimizin gözlerine takıldık bir süre. Göz bebeklerimizin içine bakıyor onlara birbirini tanıma fırsatı sunuyorduk sanki. Sonra gülümsediğini fark ettim. Ne olmuştu da az önce intiharın eşiğinden kurtardığım bu çocuk şimdi bana tebessüm ediyordu. Ruhsal bir hastalığının olduğuna kesin karar vermiştim artık. Ama yine de hikâyesini öğrenmem gerekiyordu. Onca şeyi başka ne için yapmış olabilirdim ki

Banka oturduk beraber. Anlat dedim ona. Her şeyi bilmek, sana yardımcı olmak istiyorum. Sanki hiçbir şey olmamış gibi fazla sakin sinir bozucu bir tavırla kız kulesine dikti gözlerini. Bir süre sonra anlatmaya başladı.

Yaklaşık üç yıl oldu. Ona ilk defa bu bankta sevdiğimi söylemiştim. İlk defa burada elini tuttum. Kız kulesi ne bakıp hayaller kurduk kurulması güç olmayan. Bana hayallerime dokunmayı yine burada öğretti. Evlenme teklifimi . yine burada balıklar ve martıları şahit kılarak yaptım ona. Nihayetinde evlendik. Her şey olabileceğinin en iyisi olarak şekilleniyordu. İkimizde çok mutluyduk. Birinci yılın sonunda eşim hamile kaldı. Gözlerimi ayırmış hikâyeye son noktayı koymasını bekliyordum. Ve dedi eşim çocuğumu dünyaya getirirken yavrumla beraber kaybettim. Yıllardır onu arıyorum. Beni bulmasını bekliyorum. Bazen . onu hayal edip ona dokunabilmeyi deniyorum. Sadece bir kez Dur dedim ona. Hikâyenin geri kalanını biliyorum. Ter içinde kalmıştım. Bütün bunlar benim hikâyemin ta kendisi idi. Kız kulesi, gün batımı, martılar arkasına sığındığım bahanelerdi sadece. Üsküdarda ki o evi sadece onu belki bir gün döner umuduyla aldığımı, onu yeniden görebileceğim inancıyla hatırasına hiç leke sürmeden, yeni birini sevmeden, sevemeden ve onsuz bir yaşamın sadece şizofren bir yaşam olacağı bilinciyle onca zaman geçirdiğimi benden başka kimse bilmiyordu ki.

Genci bankta bırakıp koşar adım üç-beş dakika mesafedeki evime döndüm. Hatıralarımı sakladığım sandığı açtığımda kafamdaki soru işaretleri netleşmeye başladı. Zira uzun siyah bir mont, nikelaj kaplı bir silah, gençlik yıllarıma ait birkaç özel eşya ve kirli sakallarımla çektirdiğim onca resim vardı sandığın içinde. Neler oluyordu bana böyle. O banktaki genç benmiydim. Hızlı adımlarla balkona çıktım. Tüm dikkatli taramalarıma rağmen göremedim onu. Tanrı bana bir işaret vermişti sanki. İntiharın eşiğinden döndüğüm o günü hatırladım ansızın. Onu yeniden görüşümü. Ellerimi uzatıp ona ve yavruma dokunuşumu. Bana seni bekliyoruz ama bu şekilde gelirsen cennette beraber olamayız, hadi bırak elindeki silahı deyişini

Gülümsedim. Balkondaki sandalyeme oturup sigaramı yaktım. Derin bir nefes alıp dumanı dışarı öyle bir verdim ki birden her şey buğulanmaya başladı. Mavi deniz . bembeyaz duvarlara dönüştü. Kız kulesi küçülüp matlaşarak beyaz duvarda bir tablo olarak hayat buldu. Semaverim vazoya, sandalyem mavi çarşaflı bir yatağa dönüştü. Bir anlık göz kırpışıyla her şey değişivermişti. Yanımdaki yataklarda yatan hastaların bana şaşkın bakışlarını fark ettim aniden. Ruh ve sinir hastalıkları otuziki nolu yatakhanenin karşısında kız kulesi tablosu olan yatağımdaydım. Hemşire başucumdaydı. Hilmi Bey dedi. Dakikalardır sizinle uğraşıyorum. Bu sefer her seferkinden daha zor oldu sizi kurduğunuz dünyadan çıkarmak. Yine sabah ilaçlarınızı almamışsınız. Söyleyin bana yine bir kız kulesi macerasındaydınız değil mi ? Bu seferki hikaye nasıl ?
Hadi anlatın sizi dinliyorum

tık, tık, tık...
-kım o?

-hazırlan gıdıyoruz.

-sen kımsın? Nereye gıdıyoruz?

-sıran geldı. Gerçek evıne gıdıyoruz.

-gerçek ev mı? Sen! Yoksa!

-evet. Hadı gıdelım.

-dur bir dakika..bir sürü yarım isim var.

-is yarım kalmaz. Birileri tamamlar. Oyalanma artık.

-cocuklar, onlar daha cok kuçuk, barı vedalassaydım.

-sen olmadan da buyurler, hadı beklıyorlar.

-beklıyorlar mı? Onlar da kım?

-gıdınce gorursun.

-anladım. Anladım ama kalbını kırıp, gonlunu alamadıklarım, ıyılıgını gorup, karsılık veremedıklerım var. Anlayacagın borclu gıtmek ıstemıyorum.

-bunu zamanında dusunseydın!

-zamanında mı? ıyı de ben daha zamanım var sanıyordum.

-hepınız aynısınız.. Zaman dedıgın, ıçınde bulundugun an.. Bunun otesı yok.

-keske, keske....

-devam etme. Bugunu yasarken hep yarın var gıbı davrandın. Ustundekı ünıformanın sorumlulukları var.. Yerıne getırmedın.. Bu sana bır uyarıydı. Sımdı gıtmıyoruz... Ama her an gıdebılırız.. Bır daha geldıgımde onunde umut,arkanda pişmanlık olmasın !

alıntı

Sevdamız en büyük zaafımız
Kedilerle ilgili bu durumu yeni ögrenmistim:
Normalde sokak kedisi kendini saldirgan köpeklere
karsi koruyabilirmis. Bu direnci kiran tek sey neymis biliyor musunuz:
Sevgi... Insanoglu, eger bir sokak kedisinin basini oksar ve ona sefkat gösterirse kedicik kendisinin koruma altinda oldugunu zanneder ve sivri tirnaklarini içeri çekermis. Ve vahsi köpeklerin azgin dislerini girtlaklarinda veya itlaf ekiplerinin zehirli etlerini midesinde bulurmus. Küçücük bir dokunusta gardi düsen ve ölümcül yaralara açik hale gelen sarmanlarin kaderinde kendi ask hayatimizin hülasasini buldum.Biz de Eros'un sefkatine siginip, sevdalaninca en mahrem zaaflarimizi elevermiyor muyuz? Yillar yili ardina sigindigimiz barikatlarin anahtarini gönüllü teslim edip, tirnaklarimizi içeri çekmiyormuyuz? Sevginin bizi kollayacagina,
sarip sarmalayacagina dair ön kabulümüz yüzünden koruma duvarlarimizi gönüllü kaldirip,
yaralarimizi açik hale getirmiyor muyuz? Sonra neoluyor? Sevdamiz en büyük zaafimiza dönüsüyor. Saçimizi oksayan elin bizi ilelebet kollayacagina inaniyor, tatli sözlere kaniyoruz. Taklalar atip, cilveler yapiyoruz. Ve en ummadigimiz anda, en korunaksiz halimizle Kalaniyoruz askin hoyrat yüzüne... Sefkatimiz katilimiz oluyor. Ders almak mi? Ne münasebet!..Daha son ihanetin yarasi kabuk baglamadan, yeni yaralar için araliyoruz
kalbimizin kapilarini... Zavalli bir kedi yavrusundan farkimiz yok askin karsisinda...
Boynumuzda, kalbimizde pençe pençe darbe izleriyle, her sicak dokunusta çocukça
uysallasip, her hayalkirikliginda "köpek gibi" pisman olarak, her terkediste aci çekip her
dönüste biraz daha kanayarak, kanayan yerlerimizi kediler gibi dilimizle yalayarak, "Bir daha
asla"larla "Daima"lar arasinda yalpalayarak yara bere içinde yasiyoruz. O yüzden "Melek"ler, içe kivrik patilerle gömülüyor. Ve hayata "Seytan"lar hükmediyor.

Köle Pazarında Bir Müslüman Prens:
Abdurrahman İbrahim İbn Sori


Abdurrahman İbrahim İbn Sori Amerika’ya köle olarak götürülmüş batı Afrikalı Müslüman bir prenstir. Prens, 1828’de tam 40 yıl süren esaretten sonra Fas Sultanının ricasıyla dönemin Dış İşleri Bakanı Henry Clay ve Başkan John Quincy Adams’ın emriyle serbest kalmıştır.

Abdurrahman İbrahim İbn Sori 1762’de Batı Afrika Timbo’da (günümüzde Gine Futa Djallon) doğdu. 1774’te Mali Timbuktu’da tahsil görmek için Futa’dan ayrıldı.
Bir prens olan Abdurrahman İbrahim babasının askeri bir birliğini de komuta etmiştir. Prens 1788 yılında 26 yaşındayken girdiği bir savaşı kazanır ve 5 askeriyle babasının karargâhına zafer haberini götürürken yolda kurulan bir tuzakla esir edilerek köle tacirlerine satılır. Köle olarak Amerika’ya getirilen Prens İbrahim, Natchez Mississippi pamuk çiftliği sahibi Thomas Foster tarafından satın alınır. Pamuk çiftliğindeki konumu kısa bir süre içerisinde yükselerek çiftliğin yöneticisi olan Prens yine kendisi gibi çiftlikte bir köle olan Isabella ile evlenerek 5 erkek ve 4 kız çocuk babası olur.

Memleketi Futa’daki pamuk yetiştiriciliği tecrübesinden de faydalanarak çiftlikte yönetici olan Prens, bu sayede kendi tarlalarını ekerek yerel piyasada ürünlerini satma şansı yakalar. Çiftlikte geçirdiği yıllarda eski bir tanışı Dr. John Cox ile karşılaşır. Dr. Cox bir İngiliz gemisinde cerrah olarak görev yapmış ve geminin Afrika kıyılarında sahile vurmasıyla mahsur kaldığı kıyıda Prensin ailesi tarafından 6 ay misafir edilmiş bir İrlandalıydı. Cox Prensin özgür kalması ve Afrika’ya dönmesi için çiftlik sahibi Foster’a ricada bulunur ancak Foster bu ricayı olumlu karşılamaz çünkü Prens onun için artık vazgeçilmezdir.

1826’da Prens Afrika’daki akrabalarına mektup yazar. Newyork’ta Yerel bir gazeteci Andrew Marschalk bu mektubun bir kopyasını Washinton’a Senatör Tomas Reed’e gönderir. Senatör ve ABD hükümeti, mektup Arapça yazıldığı için Prensi Arap zannederek mektubu Fas’taki Amerikan Elçiliğine gönderir. Fas Sultanı Abdurrahman mektubu okuduktan sonra Birleşik Devletler Başkanı John Quincy ve Dışişleri Bakanı Henry Clay’dan Prensin serbest kalmasını rica eder. Çiftlik sahibi Foster herhangi bir bedel olmaksızın Prense özgürlüğünü verir ancak Prensin Amerika’da özgür olarak yaşamaması Afrika’ya dönmesi şart koşulur.
Prens Abdurrahman İbrahim Amerika’dan ayrılmadan önce Washington başta olmak üzere birçok eyaleti ziyaret eder. Çeşitli bağışlar ve kamuoyu çalışmalarıyla Mississippi’de kalan ailenin diğer fertlerinin özgür kalması için mücadele eder. Eski sahibi Foster, bunun anlaşmayı bozduğunu ileri sürer ve bu durum Amerika’da seçim kampanyaları boyunca sonraki başkan Andrew Jackson tarafından siyasi malzeme yapılır.

On ay sonra servetlerinin yarısını bağışlayarak çocuklarını kurtaran Prens ve eşi Isabella Amerika’dan ayrılır ve Liberya’ya gider. Burada hastalığa yakalanan Prens 4 ay sonra hayatını kaybeder. Prens Abdurrahman İbrahim, Memleketi Futa’ya hiç dönememiş ve çocuklarını da bir daha görememiştir.

Babalarından kalan servetle Prensin çocukları özgürlüklerini alarak aileleriyle Liberya Monrovia’ya döner ve burada anneleriyle tekrar buluşurlar. Çiftlik sahibi Foster Prensle aynı yıl ölür. Fotser’ın serveti kendi mirasçıları ve Abdurrahman’ın çocuklarına kalır. Bugün Prens Abdurrahman İbrahim İbn-i Sori’nin torunları Birleşik Devletler’de ve Monrovia’da ikamet etmektedir. 2006 yılında Prens Abdurrahman’ın torunları Foster’ın çiftliğinde bir araya gelmiştir.

Prens Abdurrahman İbrahim İbni Sori iki otobiyografi yazmıştır. Kongre kütüphanesinde onunla ilgili bir çizim bulunmaktadır.

1977’de tarih profesörü Terry Alfrod Prensin hayatıyla ilgili bir çalışma hazırladı ve Köleler Arasındaki Prens (Prince Among Slaves) adıylayayınladı. Profesör Alfrod 1 Ocak 1929 tarihli dönemin Dış İşleri Bakanı Henry Clay’ın notları arasında şu ifadeyi görür: “Prens İbrahim, 40 yıl önce köle olarak satılmış Müslüman bir Prenstir, Afrika’ya geri dönme şartıyla özgür bırakılmış, yeni yılın ilk günü kutlamalarına yukarı Lombard, Walnut ve aşağı Chestnut, Spruce caddelerindeki geçit törenine Fledelfiya Siyahi Vatandaşlar Topluluğunun onur konuğu olarak katılmıştır”.

2008’in başlarında PBS’de (Amerika’daki bir televizyon kanalı) Andrea Kalin’in yönettiği Köleler Arasındaki Prens (Prince Among Slaves)adlı filmde prensin hayatı anlatılmıştır

Adamın biri her zaman yaptığı gibi saç ve sakal traşı olmak için berbere gitti. Onunla ilgilenen ber......berle güzel bir sohbete başladılar.Değişik konular üzerinde konuştular. Birden Allah ile ilgili konu açıldı.

Berber: ” Bak adamım, ben senin söylediğin gibi Allah’ın varlığına inanmıyorum.”

Adam: ” Peki neden böyle diyorsun?”

Berber: ” Bunu açıklamak çok kolay. Bunu görmek için dışarıya çıkmalısın. Lütfen bana söyler misin, eğer Allah var olsaydı, bu kadar çok sorunlu, sıkıntılı, hasta insan olur muydu, terkedilmiş çocuklar olur muydu? Allah olsaydı, kimseye acı çektirmez, birbirini üzmezdi.Allah olsaydı, bunların olmasına izin vereceğini sanmıyorum…”

Adam bir an durdu ve düşündü, ama gereksiz bir tartışmaya girmek istemediği için cevap vermedi. Berber işini bitirdikten sonra adam dışarıya çıktı. Tam o anda caddede uzun saçlı ve sakallı bir adam gördü.Adam bu kadar dağınık göründüğüne göre belli ki traş olmayalı uzun süre geçmişti. Adam berberin dükkanına geri döndü.

Adam: ” Biliyor musun ne var, bence berber diye birşey yok”

Berber: ” Bu nasıl olabilir ki? Ben buradayım ve bir berberim.”

Adam: ” Hayır, yok. çünkü olsaydı, caddede yürüyen uzun saçlı ve sakallı adamlar olmazdı.”

Berber: ” Hımmm. Berber diye birşey var ama o insanlar bana gelmiyorsa, ben ne yapabilirim ki?”

Adam: ” Kesinlikle doğru! Püf noktası da bu! Allah var, ve insanlar ona gitmiyorsa, o ne yapabilir.

Amerika'da bir adam lotodan bir milyon dolar kazanıyor, arabasına giderken bir bayan kızının çok ağır..., ölümcül bir hastalığa yakalandığını ve beş yüz bin dolar bulamazsa yarın kızının öleceğini söylüyor. Adam hiç düşünmeden parasının beş... yüz bin dolarını veriyor. Ertesi gün bu olaya şahit olan biri, adama o parayı verdiği bayanın bir dolandırıcı olduğunu ve onu kandırdığını söylüyor. (adam gerçekten de kandırılmış) Bu konuşmanın sonunda adam sadece gülüyor, Bu duruma barmen oldukça şaşırıyor. -Nasıl olur, kadın seni kandırdı hiç mi üzülmedin? Barmenin aldığı cevap ilginçtir: -Benim sevincim yarın ölecek bir kızın olmaması