Sen hayatıma ışık saçandın, varoluş sebebimdin,
Hayranlığım, ibadetim gibiydin.
Öpücüklerinde bulduğum şey, o samimiyetti - bana veren, aşkı ve tutkuyu.
Bu bir aşk hikâyesiydi eşi benzeri olmayan.
Anlamamı sağlayandı...
İyiyi ve kötüyü.
Doğruyu ve yanlışı.
Hayali ve gerçeği.
Sevgiyi ve Nefreti.
Aşkı ve ...

Bilmiyorum Aşk'ın karşısına ne gelebilir, ne konabilir.
Aşk'ın karşısında ne durabilir...
O yüzden sen tamamla burayı, sen iyi bilirsin.

Sen iyi bilirsin diyorum...
Çünkü her yer karardı işte.
Artık hiçbir şey göremiyorum.
Yanımda değilsin, yüreğim ve ruhumda sadece yalnızlık var,
Seni göremediğim sürece biliyorum hep böyle kalacak.
Çok canım yanıyor, çok acı çekiyorum,
O kadar emek verdim, yıllarımı harcadım, hep sen dedim sadece sen...
Gözbebeklerimi sadece sana odakladım,
Gülüşlerimi sadece sana adadım.
Ama şimdi o gözbebeklerim görmek istemiyor hiçbir şeyi,
O gülüşlerim soldu, yapmacıklaştı.
Günlerim alkolsüz, ayık geçmez oldu.

Ama bitiren bendim bu defa. . .
Senin gibi -bitti, hoşçakal- demedim.
Dememe de gerek yoktu.
Sen suskunluğumdan kestirdin bunu zaten.
Sebebini de biliyordun.
Bitireceğimi de biliyordun.


Ama tüm bunları bile bile,
Neden yaptın...
Sonra,
Neden tek bir kelime söylemedin,
Neden tek bir özür bile dilemedin.
Bilmiyorum...
Belki de yüzün yoktu tek bir kelime bile etmeye.
Merak ediyorum.
Ama bilemiyorum...
Senin için bu kadar basit miydi,
Beraber üstesinden geldiğimiz onca şey.
Beraber geçirdiğimiz o koskocaman üç buçuk yıl.
Yada yalan mıydı bütün bu yaşadıklarımız,
İlk başlardaki sahte sevgin gibi.
Bilemiyorum...

Sen her gittiğinde geri döndün bir şekilde.
Çünkü ben senin gönlünü almaya çalıştım, yıkıldım.
Sadece geri dönmen için uğraştım, çabaladım, öldüm.
Ama her seferinde başardım kırdığım gönlünü tekrar almayı, dirildim.
Bu defa farklı.
Ben sen değilim. Sende ben.
Senin gibi -Bitti, hoşçakal- gibi kelimeler etmedim.
Yada yine senin gibi -Peki, bu son ama bi daha olursa affetmem ve de asla dönmem- gibi kelimeler de etmeyeceğim.
Çünkü ben sen değilim. Sende ben.
Dönmeyecegim.
Belki de sıkıldın.
En ufak bir çaba bile harcamadın.
Bitmemesi için,
Gönlümü tekrar almak için.
Çünkü sende bu defa bunu istiyorsun.
Böyle düşünüyorum, çünkü çok büyük hayal kırıklığına uğradım.
Tek bir özür dilemedin, çaba göstermedin.
Göremedim aksine senden asla beklemeyeceğim, görmek istemediğim şeyler gördüm.
Eğer ki benden bir ışık bekliyorsan boşuna bekliyorsun.
Çünkü bu defa gerçekten -bitti(m)-.


Tamı tamına on yedi gün geçti.
Belki de kendimi daha fazla harap etmemeliyim dedim her gün, daha fazla gözyaşı dökmemeliyim.
Ama yapamadım, dayanamıyorum...
Senin gidişlerinde olduğu gibi yine ben ağlıyorum, yine ben..
Yine ben yakınıyorum sensizlikten.
Yine ben içiyorum.
Sen şimdi ne hallerdesin, nasılsın bil(e)miyorum.
Ama sen bunları, beni bilme.
Ben elbet bir gün unutacağım seni,
Sileceğim benliğimin tam orta yerinden.
Kalbimin o en kuytu, en erişilmez köşesinden çıkarıp atacağım.
Bunu istiyorum.
Bunun için içiyorum.
Bunun için ağlıyorum.
Bitiren ben ağlayan yine ben olmama içiyorum, ağlıyorum.
Yada bilmiyorum belki de sadece sana ağlıyorum.
O günden beri,
-Bitti-ğin(m)den beri...

Sen sadece bunları bil.

Tükeniyorum.

[INDENT]

/... Ey Hayat
Bütün öfkem sana bilesin!
Bu damarı çatlayan ar senin
Günahını benim kanımda arama!... /

En fazla sen gibi, en az sen kadar bu ömrüm
Adadığım adaklar dünlere,
Yarın, gözlerine yazılmış güzel bir şarkı gibi
Sensiz dinlersem, bil ki gözlerini unutmadım...
Ne çok direndim oysa,
Cevabını bilmek, sorunun can yakıcı ağırlığını hafifletmiyormuş
Zaman sadece bir süs kolumda,
Tut ki gece yorulsa, düşürse ruhumu bir yıldız kayarken
Sen mi kaybolursun ben mi?

Söyleme!

Resmin büyük halini görebilmek için buraya tıklayınız.
Volta atıyorum, içimdeki virajlarında
Sadece bir an körkütük sarhoş olsam kederinle
Kontrolden çıkar gözyaşlarım, sende paramparça olurum
Tutuyorum tüm yolları,
Gelmiyorsun..
Gitmiyorum..

Varlığına deliyken
Yokluğuna delir(e)memek
Susuzluktan dudakları çatlamış bir ağıt gibi yakıyor beynimi.
Tut ki, alev alsa senli bildiklerim
Sen mi kül olursun ben mi?

Özlem sadece bir kelime,
Adının yanında devrik bir cümleye dönüşen!
De ki özleme, özlemek haram
Aslı yok, gördüğü rüyanın hükmü yok,
Hadi boşa tek celsede senimi benden!

Resmin büyük halini görebilmek için buraya tıklayınız.

Hangi bakışa dokundun da
Gülüşünü saklamadın bana?
Benimdi sandım, kadife bir uykuda büyütürken huzurumu,
Sanmalarım hangi yabancı söze vuruldu böylesine?



En fazla sensiz gibi, en az sensizlik kadar bu ömrüm
Küf kokuyor caddeler, virajlarında boğuluyorum.
Ağıtlar kendi kendini yakıyor!
Kırılıp dökülüyorum, yavaş yavaş
Toplama!

Parmağımı basıyorum acımın en kanayan yerine
Öfkem alnının ortasından vuruyor hayatı,
Avuçlarımdan düşüyor yüreğin...
Şimdi sen mi kanıyorsun ben mi?




/.. Ey Hayat!
Oluk oluk kanatsan da ömrümü
Varlığın, burnumda ince bir sızıdan ibaret.../

Sanma kolay, sanma alışıyor insan... Bereketli bir saçmalığın içine düşeli beri,kendimi kaybettim. Evet kayıbım. Bulma beni, sarma, sevme beni artık. Kaç gecedir uykusuz, kaç gecedir umutsuz bir aklı başında olmayışlık bir bilsen. Bazen görebilsen, çoğu kez görmesen dediğim sen... Ayağıma taş bağlayıp denize atasım var kendimi. Bulanıklığımı özet geçesim de yok aslında, pişmanlığımı söyleme cesaretim de.

Bir türkü var içimde, sözlerini pas geçtiğim...

Bir keşke var gönlümde, hiç telafi edemediğim...

bir şiir var önümde, yazmayı kendime yediremediğim...

Bir sen var ardımda, benim bile göremediğim...

Neyse...

Bazen rüyalar alır götürür seni
Gecelerin içinden fısıldıyarak.
Sebepsiz duygularda kaybolursun,
Anlamsız kelimeler yüklerken düşlerine ve,
Sessiz sözcükler perde gibi uçuşurken açık camın önünde,
Bir el uzanır güneşten sevgiyle;
çekip alır aydınlığın koynuna,
Sıcak ve şefkat dolu, ölümsüz bir beste gibi kulaklarından,
Fısıltılarla dolu hiçliğine.
Uyanmak istemezsin, kaybolmamak için gerçekliğin hoyrat sabahına.
Zamanla silikleşerek kaybolan hatıralar anarsın dokunmak ister gibi,
Hikayelerin anlatıldığı çocukluğunun masum ışıltılarına.
Boşalırken gözlerinden inci ıslaklıklar, haykırmak istersin sessizce.
Yıldızlar akar sabahın ışıltılarında, hangi aşk için aktıklarını anlamadan,
Her biri bir gönülde sönerken aklına gelir unutulan hatıralar sisler içinde.

Bazen rüyalar alır götürür seni
Gecelerin içinden fısıldıyarak.
Ve anlamsız kelimeler yüklersin düşlerine,
Sessiz sözcükler perde gibi uçuşurken açık camın önünde,
Dinlemek istersin kana kana her heceyi.
Kelimelere binmek istersin,
Alıp götürsünler diye seni çocukluğunun hikayelerine.
Yeniden yaşamak için her aşkı, elini uzatırsında yıldızlara,
Yıldız olduğunu anlar akarsın, hangi aşk için aktığını anlamadan.
Bazen düşlerinde uyanırsın,

Onları dinle Orada sen varsın, tüm benliğinle.

Hiç bu kadar üşüdüğümü hatırlamıyorum..hava mı soğuk..yoksa ben mi üşüyorum..

Nefes alamıyorum..havasız kaldım..normalden daha çoğuna ihtiyacım var artık oksijen moleküllerinin..

Problem ben de mi yoksa havada mı bilmiyorum..havayla bile iletişim kuramıyorum..

Sadece havaylamı hayır hayatla problemim var..

Yaşamla ben apayrı yerlerdeyiz şimdi..

Yaşama uzaktan bakıyorum..ne görmem gerektiğini bilmiyorum..

Mutlu muyum mutsuz mu..canlı mıyım cansız mı..

Haksız mıyım haklı mı ..inan bilmiyorum..

İçimde bir sürü ben var, hepsi bir şey söylüyor..

Üşüyor..nefes alamıyorum…

Ama hala yaşıyorum..hayatın içindeyim ..

Nefes alamadan yaşar mı hiç insan..yaşıyormuş meğer..

İnsanlar soru soruyor onlara cevap veriyor, sonra kaldığım yerden devam ediyorum..

Hep böyle değil midir zaten..sürekli kişiler-olaylar girip çıkar hayatımıza..

Biz kaldığımız yerden devam ederiz..yaşamaya..kendimizle başbaşa..

Yaşamla bir perde var sanki aramda aralanması zor..

İçeri hiç ışık sızmıyor..sanki gün hiç ağarmayacak gibi geliyor..

Ağarmayan gün beni benden gizliyor..

Kafamı kuma gömmek, hiç çıkarmamak istiyorum..

Uyuyup hiç uyanmamak belki de..

Biliyorum ki acıyla daldığım uykudan acıyla uyanacağım..

Yine üşüyüp nefes alamayacağım..

Halbuki fazla bir şey istememiştim hayattan.

Belki de istemek lazımmış kimbilir..

Yetinmemek mi lazımdı acaba bulduğunla..

İstemek ısrar etmek ..İdare etmemek..

Ne bilirdim kollarımın bir gün boşluğu saracağını..

Hayata dair hiç bir şey bizden uzak değilmiş anlıyor insan..

Hayatın içinde her şey yan yanaymış,her şey yaşanabilirmiş her an..

Gözler gördüğünü gördüğünden ibaret biliyor..

Kulaklar sadece duyduğuna inanıyor..

Dudaklar ise her şeyi söylüyor..hiç hesapsız..

İnsanlar sadece beş duyusuyla davranıyor..

Niçin verilmiş o halde insana manevi kimlik..

İnsanlar bedenleriyle dolaşıyor ortalıkta..ruhsuz..

Sonuçta ölümü tadacak aciz birer kuluz..

Böyle avutuyorum işte kendimi malumunuz..

Nasıl olsa hepimiz birgün aynı yerde buluşuruz…

Ben bir salıncağım ben ; hüzünler parkında. Bir başına . Kırık dökük her tarafım. Sanki yalnızlık bana AŞIK ben yalnızlığa. Hüzün dolu her yer. Tek bir ses , tek bir varlık yok. Hüzünler parkı hep böyle mi olur. Hep yalnızlık mı kaderidir. Benim gibi kırık dökük salıncakların. Yalnızım bir başıma, acılarım ve yaralarımla. Tuz basılan yaralarımla.

Hüzünler parkı burası. Hiç bir AŞIK gelmez buraya , el ele tutuşmuş yaşlı aşıklarda gelmez, güvercinler , minik serçeler. Onlarda terk edeli çok oldu benim gibi kırık dökük bir salıncağı. Burda herkes üzgün. Karşımdaki kayak , yanımdaki tahtaravelli. Hepimiz mutsuz ve yalnızız hüzünler parkında.

En çook canı yananda benim. Beni severdi tüm çocuklar. Deli olurlardı , benim için hatta ağlarlardı. Benimle olunca mutluluktan havalara uçarlardı. Bende az değildim hani. Onların ayaklarını yerden keser , zamanı vakti unuttururdum. Hatta bişey itiraf edeyim mi ? Kocaman kocaman kızlar , anneler , hatta ağabeyler akşam olup hava kararınca gelirlerdi bu parka onlarda benimle olmak için bu akşam vakitlerini beklerlerdi. Saatlerce benimle beraber olurlardı. Dertlerinden hayat telaşelerinden ,omuzlarında taşıdıkları yüklerden olsa gerek çok ağırlardı çok. Çekemezdim yüklerini. Sorun değildi bana geldiler ya . Benimle olmak istediler ya ne önemi vardı. Dertlerinin ,yüklerinin vede ağırlıklarını.

Artık kırıldı tüm bedenim. Eskimiş bir parkta sessizliğimle başbaşayım. Yalnızlığı hiç alışamadım. Ama o kadarda üzülmedim. Ben mutlu ettim herkesi , ayaklarını yerden kestim, varmak istedikleri yerlere göklere çıkardım onları. Karşılığı vefasızlıkda olsa. Onlar beni unutmuşta olsa. Bu güne kadar mutlu olduğum günler yeter bana.

Ben bir salıncağım hüzünler parkında. Hüzün çok yakıştı bana.