Son sesiydi bu duyduğ[SIZE=6]un, son trenin
[/SIZE]Tek ayağım kapıda…


Diğerini yanına getirdiğim an,

artık ben olmayacağım
Bakarsam eğer…
Gözlerinin karasını görürsem eğer…
Damlalarca içimde çoğalırsan eğer…

Gidemem!!!




Vagonlar boyu uzaklığa düştüğümde senden

Metrodayım,
Ara sıra kaçamak bakışlar yakalıyorum,
Masmavi...
Çocukluğumdan kalma,
En güzel misketler gibi,
İri iri...
Deniz gökyüzü karışımı...
Öylesine güzel ki,
Şiir yazdırır adama.
Kaç yaşına geldim bilmiyorum,
Kaç ömür yaşadım
Kaç kadın sevdim,
Kaçı terk etti,
Kaçını terk ettim
Hatırlamıyorum.
Fakat;
Başka bu kaçamak bakışlar;
Öylesine saf öylesine umutsuz,
Bir o kadar hayalperest,
Masmavi;
Deniz gökyüzü karışımı işte,
Kusura bakma küçüğüm,
Tutmam gereken sözler var,
Sen git,mavine bulut olmayacak
Başka bir mevsime,
Benim fırtınam ağır gelir,
Senin deniz kokan gözlerine...

Yenikapı metrosu
Xesar

Anıyormusun o eski günleri
Evlerimizin
Karşı karşıya olduğu
Benim balkonda
Tünediğim
Senin perde arkasında
Beklediğin
Çocukluk yıllarımızı



Sen ne zaman bahçeye çıksan
Bende sokağa çıkıyormuş gibi
yapardım
Aslında saatlerce o anı
Beklerdim
Annem kovalardı evden
Git arkadaşlarının yanına
Türlü bahaneler bulurdum
Gidersem seni göremiyeceğim
Diye



Hatırlıyormusun sana yazdığım
İlk mektubu
Sende cevap yazmıştın
Annem bulmuştu
Mektubuda
Annene göstermişti
Bak kızın oğluma göndermiş
Diye



Sonrada sen yakalanmıştın
Benim yazdığımı
Baban bulmuştu
Koruda buluşalım demiştim
Babandan tokat yemiştim
Kızımı koruluğa
Niye çağırıyorsun
Diye


Birbirimize inat
Başkalarıyla gezmeye
Başlamıştık
Ama ne komik olmuştu
O ikisi tanışınca
Biz ortada kalmıştık
Çocukluktu yaptığımız
Sırf birbirimize nispet olsun
Diye

Yıllarca gizli flört ettik
Mahallede uzak durduk
Dışarda her yere el ele
Gittik
Arkadaşlar konuşurdu
Arkamızdan sonları belli
Diye


Şimdi sen nerde ben nerde
Sen kimle ben kimle
Hiç düşündünmü
Neden böyle oldu
Diye

Kenarı çatlaşmış bir bardağa su koymak gibi, boşa akıp gittiğini görerek sevgimin yaşamaya katlanamayacağımı fark edince, vazgeçtim senden…
Üstüne kurduğum hayallerimi, beklentilerimi, umutlarımı ve sevgimi toplayıp koydum bavula. Hızlıca çekip kapıyı çıktım gönül evinden.



Uzun uzun düşündüm ama merak etme! Doluya koydum, boşa koydum, nereye koyduysam ağır geldi yüreğim. Vardır elbet bu yüreği taşıyacak bir yiğit dedim ve vazgeçtim senden…



Kalsaydım, sevseydim, direnseydim ki; yapabilirdim, incinirdik. Kırılmayalım, üzülmeyelim diye gittim. Gittim çünkü gün gelip yolda karşılaştığımızda iki sohbet edecek yüzümüz kalsın istedim. Hakaret etmeden henüz, küfür etmeden, beddua etmemişken birbirimize, fırtına çıkmamışken, yol yakınken dönelim istedim. Yol da pek yakın sayılmazdı ama neyse!



Senden vazgeçtim çünkü sana öğretemediklerimden sorumlu tuttum kendimi. Özveriyi, emeği, sevmeyi, düşünmeyi öğretemediğim için suçladım yüreğimi! Sonra düşündüm ve dedim ki: Hamurunda yoksa öğrenmek, sen ister aşk vaat et, ister cennet!



Sen uyuyordun, uzun süre seyrettim. Gözlerini, kirpiklerini, burnunu, çeneni, ellerini, kollarını, her nefes alışında bedeninin nasıl inip kalktığını izledim. Hani bir kelimeyi arka arkaya söylediğinde anlamını kaybeder ya içinde; işte öyle, sana baktıkça anlamını yitirdin içimde…



Ayağa kalktım, üstümü giyindim, seviştiğimiz yatağı düzelttim, çarşafları kirliye atıp yenilerini serdim. Makineye kahveyi koydum, üstüne “düğmeye basarsan beş dakika sonra hazır olacak” diye not yazıp bıraktım. Eşyalarımı topladım, anahtarlarını masanın üstüne bıraktım. Çekip kapıyı çıktım.
Yemeği yer yemez kalkan misafir gibi, seviştikten sonra terk ederek biraz ayıp etmiş olabilirim. Üzgünüm ama senden ümidimi kestim. Üstelik hiç laf edemezsin çünkü çok direndim.



Sevmeyi öğrenmeyi beklemekten, sevgini belli etmeni beklemekten, bu ilişkiye beklentiler yüklemekten, hep aynı yerde sayarak yürüyoruz zannetmekten ve senden vazgeçtim ve gittim! Özür dilerim….

Candan Ünal

Kısırlaşmış kelimelerim usanmadan tükenmeden seni yazdım
Senin nerede olduğunu bilmeden
Her çalan kapıda bu kez geldi dedim
Gelmedin !!

Arayan yabancı numaraları açtığımda kalbim hızla çarpardı
Acaba bu kez bu kez derken
Yine bir hayal kırıklığı sıralanıverirdi.

Ben seni yazmaktan
Senli düşlerde kalmaktan yoruldum
Kara sevda bu.
Ama asla bir araya gelinemeyecek.
Mutsuz olmanı istiyorum bazen
Acı çekmeni
Benden daha fazla acı çekmeni
Sonra diyorum boşver
Neler geldi neler geçti.

Yıllanmış bir şarap misali
Sana yazdığımda huzur buluyorum
Aslına biliyorum ki ne okuyacaksın ne göreceksin bunları
Ama olsun sana yazdıklarımla kızmak
İsyan, kırgınlığımı yazmak azda olsa mutlu ediyor beni

Kısırlaşmış kelimelerlede çok bir şey yazılamıyor aslına bakarsan
Yazılarımı tamamlayan bir sen yok çünkü
Gökyüzü mavi, ama gece gibi karanlık benim için
Tümcelerim eksik
Bıkmadan usanmadan seni yazmaya çalışan bir kara kalem
Kara kaplı senle ilgili herşey
Sen gibi ben gibi kara..
Neyse artık yazmamalı
Yoruldum
Sen gittin yada ben gittim
Ama artık herşey yarım ..
Bir hoşcakal’ı iliştirdim kara kaplı senli hatıralarıma.

İnsan bir kere yarım kaldıysa
Tamam olması o kadar zordur ki !
Attığı her adımda yarım ve eksiktir.

Yarım kalınmışlık ne zaman başladı bilmiyorum.
Belkide doğdum ilk günden beri yarımım
Tamamlamakta istemiyorum.
Alıştım, yada alışılmak zorunda kaldım.

Kimi insan yaz’ı ,
Kimi insan Kışâ€™ı
Kimi İnsan Bahar’ı
Kimi İnsan’da sonbaharı sever…

Her mevsimde bir hatıra vardır, her günde olduğu gibi
Ben her mevsimi seviyorum, her mevsim ayrı bir yanım yarım kalıyor çünkü.

Renkler herkesin rengi farklıdır benim rengim beyaz
Her renk olur üzerine çünkü siyah – beyaz en çok sevdiğimde
Beyaz kadar masum
Siyah kadar gizli,kirli

Yarım kalınmışlarım var benim
Tamamlanması mümkün olmayan
Bir yanım kara bir toprak
Bir yanım çocuk

Sizler görebildiğiniz kadarsınız
Ben görebildiğim kadar.

Eksikler çok
Sen yoksun ..
Mevsimler yok
Renkler yok

Hepsi bahane aslında
Bu yazıda saçmalık

Ben konuşmam
Yazarım hesabına döndüm yine iyi mi ?

Neyse sen aldırma bana
Herkes biraz eksiktir.
Kimisi sevdadan
Kimisi özlemden
Kimisi insanlıktan

Ama herkes eksiktir biraz …

Şimdilerde yeni yeni anlıyorum.
Gidrken tüm duygularımı sende bırakmışım.
Çınar ağacı gibi dimdik ama içim bomboş kalmış.

İnanır mısın bilmem, senden sonra bir kelime bile yazmadım aşka dair.
Tüm bitişlerin üzerine ilk defa aldım elime nasırlaşmış kalemimi.
Ama dedim ya o mavi gecelerde bırakmıştım tüm kelimelerimi.
Ucuz satırlar doldurmuş senden sonra ceplerimi.
Bir bozuk para kadar değeri olmayan,
Toplasan bir cümle bile etmeyen kırıntılar.

Mavi kalemim ve beyaz kağıdımla başbaşayım yine.
Tek eksiğim sensin.
Ne kadar da özlemişim yazmayı, şimdi farkına varıyorum.
Lakin o kadar eskimiş ki kelimelerim, o kadar kırık dökük.
Gönlümün kıyısına vuran tümceler bile bir şiir etmiyor artık.

En iyisi burada bırakmak belkide, seni sensiz yazmayı.
Ne yapsam da olmayacak.
Ya Kızılı eksik yada Mavisi eksik kalacak.


asi_ve_mai
09.11.2015
12:33

Çok değişti artık zaman,mevsimler döndü, hangi çiçek hangi mevsimde açıyor hiç bilemiyorum.
Sahi sen hangi çiçeksin ?
Sonbaharda açan, son gül mü ?
Eğer öyle ise bu kadar diken niye ? Hangi yaprağını bilerek incittim ,hangi parçanı kopardım da dikenlerini batırıp batırıp çekiyorsun bedenimin dört bir yanına...
Başka bir çiçek isen konuşmak bile gerekmez var git yoluna...Çünkü; yaralı bülbülün hatırın da kalan en temiz sevdadır; sonbaharın son gülünün sevdası...
Acemi bir bahçıvanken bile kıyamamışken seni koparmaya,bu kadar öfkeli açmak niye? Bütün çiçekler açmak için bekler bahçıvanı,onun şefkatini,onun hassas yüreğini...
Sen çok geç kalmıştın unuttun mu ?
Yaralıydı bahçıvan,dört bir yanından,yine de incitmedi senin sevdanı,yürek bahçesinin bir köşesinde bıraktı öylece dostane...
Sen son baharın son gülümüsün yoksa;hep mevsimsiz açan...
Yok başka bir çiçek isen var git yoluna işim yok seninle...

Bugün senden vazgeçtiğim gün..
İyi dinle beni ;
Sen artık bir hiçliksin hayatımda
Yüreği beş para etmeyen bir leşsin.
Hakaret etme sana yakışmaz diyeceksin.
Senden nefret bile etmek istemiyorum, çünkü nefrette bir duygu.
Hiçbir duygunun bende kalmasını istemiyorum.
Bugün senden vazgeçtiğim gün ..

Banane diyeceksin ! evet sanane ki
Sen adam olsaydın dinlerdin.
Ama sen ne dinlemeyi ne sevmeyi beceremezsin ki !
Sen sadece söz verir, sonra tutmazsın.
Defolup gidersin başkasının koynuna.
Senin için A.Ş.K basit
Benim içinde U N U T M A K ..

Dur ! dinle beni.
Tam 2 yıl geçti yüreğim neler çekti
Ruhum can çekişti
Güvenim yok oldu gitti.
Kim çıktıysa karşıma intikam sarılıydı yüreğimde.
Sevmedim – sevemedim
Güvenemedim
Hiçbir erkek gözyaşımı görmemeliydi.
Artık aşk bir iddaydı benim için.
1 Haftaydı her birinin ömrü.
Kelebekte bile uzun yani.
Çok bile biçmişim dimi.

Ve artık ruhum’un yaraları gibi bedenimde yaralıydı.
Kısa bir süre ayaklarım yürüyemez oldu.
Kapkara yaralar çıktı oyuldu oyuldu …… …..
O yaralar oyuldukça ben yürüme yitimi kaybettim.
Yalan diyeceksin !

Keşke senin gibi yalan olsaydı bunlarda.
Çok korktum yürüyememekten.
Koşamamaktan
Yeniden gülememekten
Yeniden güvenememekten.
Günlerce ağladım.
Sana AH’LAR ettim.
Bunların sebebi sendin sadece sen.

Ama yürümeye ilk başladığım gün yeniden doğdum ben.
İlk işim koşmak oldu.
Koştum dalağım şişene kadar koştum..
Nefesim kesildi.
Sonra çöktüm yere
Çok şükür dedim çok şükür.
Derin bir nefes aldım.
Hoş geldin hayata dedim.
Merhaba kuşlar
Merhaba ağaçlar
Merhaba sevdiklerim
Merhaba Kalbim
Merhaba Ruhum
Herşeye yeniden merhaba

Ve bugün birini tanıdım idda değildi bu kez ..
Gözyaşlarımı tek görebilecek adam gibi adamdı.

Senden vazgeçtiğim bugün
Yeniden sevmeyi öğrendim
Kendime çektirdiğim her acı için kendimden binlerce kez özürler diliyorum.
Şimdi sana bir kellam edecek olursam.

Sen kimsin !
Nesin !
B İ R H İ Ç S İ N !!!


2011

Döndüm dolaştım yine sana geldim can parçam. Bak mutlu ol yine sana geldim ben. Onca zaman geçmişken neden karşıma çıktın be adam? madem karşıma çıkacaktın neden elin onun elindeydi ? Ayrılarak aldatarak öldüremedim, yeterince acı çekmedi bir de bizi el ele görsün bir kez de böyle mi ölsün dedin ?

Bir yabancıya bakar gibi bile bakmadın yanımdan öylece giderken. Ne kadar da çok düşünmüştüm karşıma çıkarsa ne yaparım diye. Planlar yapmıştım kendimce. Ama hiçbir şey planladığım gibi olmadı işte. Sen öylece yanımdan geçip gittin bense sadece arkandan bakabildim. Dakikalarca geçtiğiniz yola baktım; bir çocuğun bacağımdan tutmasıyla kendime geldim. O kadar tatlıydı ki bana bakıp gülerken, çocukları ne kadar çok sevdiğimi bilirsin, ama o çocuğu bile sevemedim. Seni bana getiren yollara, seni benden alan hayata küfretmekle o kadar meşguldum ki. Ağlayamadım bile, izin vermedim kendime. Sevdirebilmiş olsaydın kendini şimdi onun değil senin yanında olurdu dedim. Bir sigara yaktım, hani gülüşü sana benzeyen adam var ya işte onun yanına gittim. O güldü konuştu ben ona bakıp seni görecektim ama anladım ki kimse senin gibi olmuyor. Adamın yanından kalkıp gidemedim, cesaret edemedim oturduğum masadan kalkmaya, olur da sizi bir daha görürüm diye. Oysa ne kadar çok istiyordum seni uzaktan da olsa görebilmeyi, şimdi pişmanım bu isteğime, onunda yanında olacağını düşünmeliydim.

Gelme sevdiğim, gelme. kollarında onunla çıkacaksan karşıma rüyama bile gelme. Ben zaten onunla olduğunu düşünce bile ölüyorum. bir de seni onunla görürsem ayağa kalkacak gücüm kalmaz. Bir defa gördüm, bin defa öldüm. Yalvarırım can parçam git bu şehirden. Sen varsan dar bu şehir bana. Köşeyi dönünce karşıma çıkma ihtimalin olmadan da severim ben seni. Gelme ihtimalin olmadan da beklerim ben seni. Ama git be adam. Al o kadını git benim şehrimden...