Yüzyıllardan beri anlatılagelen, Mezopotamya topraklarında doğmuş Şahmeran efsanesine benzer bir olayın Endonezya'da yaşandığı iddia ediliyor.




Bir video paylaşım sitesinde yayınlanan bu görüntüye göre, Endonezya ile Malezya kültürü ve mitolojisinde rastlanan gizemli bir yaratık olan Jenglot, Endonezya'da görüntülendi.
Endonezya'nın güneydoğusundaki bir köyde görüntülendiği belirtilen ilginç yaratık, köylüler tarafından öldürüldü. Mitlerde insan, balık ve yılana benzetilen yaratığın, yaklaşık 15 cm uzunluğunda olduğu, yüzünün ve saçlarının insana benzediği görülüyor.

SABAH


Videoyu izlemek için;

TIKLA

Almanya’nın Rostock kentinde 8 santimetrelik diliyle “dünyanın en büyük diline sahip kişisi” olmak isteyen Daniel Brösel (21) Guinness Rekorlar Kitabı’na başvurdu.

Bir süpermarkette kasiyer olarak çalışan Sloot, “Öpüşmem, konuşmam, her şeyim normal. En büyük amacım rekor kırmak ve bütün dünyanın beni tanıması” dedi.

Dünyanın en büyük dil rekoru 7.9 santimetre ile Avustralyalı Jay Sloot’ta.

Artvin'de evinin önündeki toprak yoldan geçen araçların kaldırdığı tozdan rahatsız olan kişi, yolun her iki tarafına eski televizyonlar yerleştirdi.

Borçka ilçesinin Alaca köyüne bağlı Yanıklı Mahallesi'nde yaşayan Kenan Yılmaz (57), AA muhabirine yaptığı açıklamada, 5 yıl önce emekli olarak köyüne yerleştiğini, burada ailesiyle birlikte stresten uzak bir hayat sürdürmeye çalıştığını söyledi.

Yılmaz, köy yaşamını çok sevdiğini, tek sıkıntısının evinin önündeki toprak yoldan kalkan tozun verdiği rahatsızlık olduğunu belirterek, "Evim toprak yolun hemen kenarında. Yoldan araçların geçişi sırasında oluşan toz evin her tarafını etkiliyor. Özellikle balkona hiç çıkamıyoruz, hatta eşim çamaşır asamıyor" dedi.

Toprak yolu toz kalkmaması için sürekli hortum yardımıyla ıslattığını ifade eden Yılmaz, "Yaz mevsimi dolayısıyla yol hemen kuruyor ve yeniden toz yükselmeye başlıyor. Bu durum beni ve ailemi çok fazla rahatsız ettiği için 'bu sorunu nasıl çözebilirim' diye düşünmeye başladım. Bunun üzerine aklıma yoldan geçen araçların hızını kesmek için bir fikir geldi" diye konuştu.

Yılmaz, Artvin'deki bir televizyon tamircisinden çalışmayan 3 adet televizyon satın aldığını anlatarak, şöyle devam etti:

"Aldığım televizyonlardan ikisini evin biraz ilerisinde yolun her iki tarafına, diğerini de evin hemen önüne yerleştirdim. Yolun kenarındaki televizyonları gören sürücüler ne olduğunu anlamaya çalıştıkları için hızlarını düşürüp, buradan yavaş geçmeye başladılar. Böylece artık yoldan toz kalkmıyor. Biz de balkonda rahatça oturabiliyoruz. Eşim çamaşırları istediği gibi balkona asabiliyor. Yaklaşık bir ay önce hayata geçirdiğim bu sistem çok başarılı oldu."

Bazı sürücülerin araçlarından inip televizyonları incelediklerini vurgulayan Yılmaz, "Zaman zaman eve kadar gelen sürücüler, televizyonların niçin yola koyulduğunu soruyorlar. 'Kamera şakası mı yapıyorsunuz' diyen bile oluyor. Bu sistemi öğrenenler, yoldan tekrar eskisi gibi hızlı geçmeye başlıyorlar" dedi.

Yoldan geçen sürücülerden Nurettin Gündoğdu ise yol kenarında bulunan televizyonların dikkatini çektiğini belirterek, "İlk zamanlar bunların MOBESA sistemi olduğunu sanmıştım. Mecburen yavaş geçiyordum. Merak edip arabadan inip ev sahibine sordum. Aldığım cevap karşısında çok şaşırdım" diye konuştu.

Gündoğdu, böyle bir yöntemi, ancak Karadenizli birinin yapacağını ifade ederek, "Karadeniz insanın üstün zekasını bir kez daha burada gördüm. Bence başarılı da olmuş. Biz de bu sistemi kendi evimizin önünü kurmayı düşünüyoruz. Bizim evimizde yol kenarında" dedi.


ARTVİN -AA-

Sevgilim,

Adın bir ses boyu yazıldığını ben söylemedim. Kimse de duymadı sesin susulduğunda silindiğini.


Ben tüm konuşmalarımı harflere havale ettim. Tüm atlıkarıncalar kanatlanıp uçmadan önce döndüler pervane.


Bir tasa su konulup kuru ekmeğin batırılıp yendiğini duymuştum. Yalnızlığımla kırıldığımda anımsadım yumuşatılıp yutulduğunu.


Sesim sözüme acı. Sözüm yetmiyor tırmalıyor sayfaları. İşte bu yüzden bazı harflerin kayboluşu, açılan boşluklara düşüşü.


Bir kör kuyunun üzerini dallarla örtüp yol sermişler üstüne, sürmüşler peşinden takip edenleri. Kimse kımıldamadığından yerinden yol öylece kalmış. Çünkü sevgililerini susarak çağırıyorlarmış.


Evinin önünde çamur birikintisinden tencere, tabak yapan minik kız, zülüflerini sıyırmış gözünden. Türküsünde çorba pişirip, ekmek doğramış, karnı doyuvermiş. Yoksa sininin başında bağdaş kurmayı bilirmiş.


Sonra bir tilki gelmiş. Kurt bunu da bilmiş. Ayı "İn evimin çatısından, çocuklarımın aşına toz dökme!" demiş. Keçinin boynuzunu inceltip, dava açmışlar aslana. Hakim akrepmiş. Kendini sokup öldürmüş.


Kim hangi masalı okusa o sesi duyarmış aslında... Sanki uyuma diye fısıldarmış ülkelerinin kapısı daha açılırken, gözlerin kapanmasına. Fakat masallar hiç alınmazmış.


Deve geçmiş elekten de dikenine gül takılmış. Görmek isteyenin gözüne, tutmak isteyenin eline batmış. Tahtı, kereveti yokmuş da, çıkan mı olmamış...


Sevgilim,
Masalım

Bugün de
Gördüğün gibi
Masaldım...

Sevgilim,


Kurumuş çınar ve palamut yapraklarından sesim bu sabah.Birkaç kırmızıya dönmüş duvar sarmaşığından.


Nasıl olurdu, düşerken dalından ben de içinde olsam dönsem dönsem konsam kaldırımın ışığına. Farkeden olur muydu dersin ya da eline alıp bakan içinde biri var mı diye?...


Sana sesim ilkbaharı, yazı tutar gibi parmaklarını yummuş, kıvrılmış kuru bir çınar yaprağından. Bu sabah biraz güzü gezdi gözlerim, örgüsünün ilmeğine dokundu, kırılgan. Her zamanki gibi getirdi avuçlarca serdi masama. Bir cam fanusum var. Adı güz bahçesi. Onu izlemek her parçasıyla içinde dolaşmak gibi. Bir tek rüzgârı eksik fakat soğuğu günle beraber ve güz de benle...


Sevgilim, mintanın da süveterin de bilmem ki bu baharın hangi uykuya yatan ağacının yorganı? Belki de yastığı, öyle yumulmuşlar ki sıcağına, bu yüzden göremiyorum. Yoksa hazırdı ne zamandır. Şakaydı. Yoksa onları izleyerek uykuma dalmazdım üzerinde Güneş sıcaklığı, Ay renginde anlatırken masalımı...


Ülkemin bir ucunda soğuğa kucak, dağlarına yuva yapmış köylerinde, kağıt ve kalemlere gülümseyen, sobanın etrafında giysilerini yoksunluk giyen gözlerim var . Sanki bekleyişleriyle sıraya koyuyorlar sevinçlerini. Bu aralar ayrılamıyorum yanlarından... Bir de sana kelimeleri tümce yapmaktan...


Güz doğmaya hâlâ devam ediyor. Kışa uyumadan önce yaprak yaprak masalını kendine yazması gibi geliyor bana. Göğünün açıklığında nasıl parklardaki çocuklarla kulağıma dolan cıvıltısıysa kuşlarının sesi; yağmuru, şimşeği ve gürlemesiyle de endamına yakışır bir ses ve oluk oluk taşan yollarıyla kim olduğunu gösteren boyu bosu, cüssesi... İyi ya da kötü belki, fakat ben hiçbir zaman korkmadım ki. Hep muzip bir gülümseme düşmüştür yüzüme. Yağmuruna ise sırılsıklam atmak kendimi...


Kısaca Sevgilim,
Ben bugün pek bir güzüm.
İki gözüm
Sözüm...


Gününü giyinirken mevsimi hatırla ki
Yerini bulsun gülüşüm...