yoruldum anne

[dolmakalem]

bir zamanlar gençtim dimdiktim
bilmezdim yorulmayı
şimdi gençligimde ihtiyarladım
belim burkuldu ve yoruldum
eskiden aglamazdım anne
şimdi gözümden yaşlar eksik olmuyor
eskiden her türlü derte kedere hasrete acıya
dayanan ben
şimdi en ufak acıda aglıyorum anne
eskiden bana hayallerin umut kralı derlerdi
şimdi umutlar içinde yokları oynuyorum anne
eskiden yüregin en ‘mert’ olanı bendim anne
şimdi kendi gölgemden bile
korkar oldum
bir gün ıssız bir köşede aglarken görürsen beni
hiç durma anne
işte anne hayat bu kadar acımasız bana karşı