“Umut dogurmak için hayatla korunmasızca,kanrevan sevişmiş bir bakireyken ben.. Daha ilk terli sevişmede yırtılmışken düşlerimin zarı… Sancılı düşüncelerin yatagında kıvranırken..sonsuz bir şimdide düş’ük yapan ben… Ölü dogan sevinçleri içime gömen ben… O son kadın..bendim…! ”


mutluyken bile hüzünlü, hiç derdin yokken bile dertli olmak, tüm yaşama sevincini kaybetmiş olmana rağmen hayata sımsıkı tutunmaktır.