herkese selamlar forumu bır kac kez zıyaret ettım ve ozellıkle sıırler bolumunu cok begendım ve uye oldum..guzel paylasımlarda bulunmak dılegıyle...

Ben yaşlanınca torunlarıma sana nasıl aşık olduğumu anlatacaktım. senin için ne kadar değiştiğimi gururla anlatıp onlara aşkı öğütleyecektim..


Mesela uzun yıllar huzurla kollarında uyuyacaktım.. sana kızınca bakkal listesinde bilerek birşeyleri unutacaktım. sen şimdi geldim niye söylemedin diye mızmızlanacaktın Ben şımarıkça unutmuşum diyecektim.


Mesela her yaz kıyafet kavgası yapacak ve buna kızacaktım..


Mesela kızımıza senden gizli çarşı izinleri verecektim, geç kalmasın senden erken gelsin diye camlarda bekleyecektim.


Ondan da önce mesela ben hamileyken sana ayaklarımı ovduracaktım..


Bana kızdığın zamanlar duş alıp saçlarımı kim tarayacak diye soracaktım..


Ben seni her gün öpebilmeyi hayal etmiştim. seninle her gün gülüşmeyi, her gün koklayabilmeyi..


Artık anlamsız hepsi, sen beni görmek bile istemezsin değil mi? beni tanıdığına da pişman mısın peki?


Gidiyorum, karşılaşmayacağız, seni hatırlatmayacak sokaklar.. beni evimde hatıralarımla bırakıp tertemiz lekesiz hayatına devam etmiştin ya, bende ayak izlerimizi sana emanet ediyorum şimdi. kalan son anılar, oturulan cafeler, gidilen sinemalar, buluşulan köşeleri sen sakla, ben de tertemiz günleri hak ediyorum çünkü..


Gidiyorum, son nefesimde adını anacağımı bilerek.. içimden içim kopa kopa gidiyorum.. söyle bakalım bu da bi çeşit cehennem değil mi?


Ben, otobüsümün yolunu kesecek cesur adamı hayal etmekten vazgeçtim, sadece yıllar sürse bile bir gün bana beni istediğini söylemeni beklemeye gidiyorum.
aynı göğün altında olacağız ya hem.. ne farkeder değil mi?


[Alıntıdır - Konuyu arattırdım ama aynısı varsa silinebilir ]

Şöle bir imza için;


Kanatlarım yoktu benim,

Çok özledim ben çocukluğumu ve çocukluğumda yaşadığım tüm acıları.

Hatırlamayı asla unutmadığım çocukluğum, belki de hala içimde ki çocuğun büyümemesini sağlayan tek şey. Belki de yaşadıklarımı unutamamam bunun sebebi.

Keşke, şu an yaşadığımız her acı, o zaman ki acılarla eş değer olsa.

Her düştüğümde bir şeyim var mı diye koşan insanları özledim. Dizimde ki toprak parçalarını silkeleyip ayağıma pansuman yapmalarını özledim. Şimdi de düşüyorum ama o tozlu topraklı mahalle yollarında değil. Hayat denen yorucu ve engebeli yolda. Ve ben her zorlukta bir kere daha devriliyorum. Niye iki saat sonra unutup başlayamıyorum çocukluğumda ki gibi bıraktığım işe tekrardan? Niye bu sefer ki acı iki saatimi değil de yaşadığım ömründen zamanlarımı çalıyor? Ve niye elimden tutup kaldıranım olmuyor çocukluğumda ki gibi?

O zamanlar ağladığım da bir çikolatayla da kanardım. Ağladığımı unuturdum o an. Mutluluk kaynağım bir anda değişir, o iki saniye sonra bitecek şey oluverirdi hayatımın merkezi. Şimdi neden hayatımın merkezine bir çikolatayı sığdıramıyorum, neden kimse bana bir çikolata verip gönlümü almıyor? Ya da ben niye bu kadar acı çekiyorum ve tek bir çikolataya bile kanmıyorum?

Keşke eskisi gibi düştüğümde üzerime titreyenlerim olsa, keşke beni düşürenler gelip benden gene özür dilese, keşke acı mı unutturmak için birileri gene gönlümü yapıp çikolata mı verse ve keşke ben çocukluğuma dönsem de acıların en büyüğüyle tanışmasam. Ben hep çocuk kalsam…


~ YasSmin

Merhaba herkese...
Yeni olan birinden de sanırım beklenmez öyleeee milyonlarca cümle.
Yeniyim PerimSi sayesinde gördüm sitenizi bakalım nasılmış merakına yenildik geldik.
Gazamız mübarek ola :heheh: