Unutma ! Gerçekte sen ne hissediyorsan o her zaman doğrudur.

Hayatta senin için neyin doğru olduğunu bir tek içindeki ses söyleyebilir. Dolayısı ile içindeki ses ile konuşmayı öğren.

İçindeki sesin kendine has nedenleri vardır ki akıl hiçbir zaman anlayamaz.

Her gün kendinle kalmak için zaman ayır ve kalbini dinle.

Tüm diğerleri farklı hissedebilir farklı düşünebilir ama bu senin hissettiklerinin yanlış olduğunu göstermez sadece onlardan farklı olduğunu gösterir.

Sadece onların bakış açılarını anlamaya çalış. Hemfikir olmaya çalışma!

Bazen içindeki ses sana zor geleni yapmanı söyleyebilir… Korkma… ve içindeki sesi dinlemeye devam et…

Her yanlışında kendini acımasızca eleştirip üzme…

Gereğinden fazla üzülmek bugünün gücünü tüketir yarınlarının güzelliklerini çalar.

Aksine başını okşa kendini kucakla ve her şeyin geçeceğini kendine hatırlat.

Yaşadıklarının senin için önemli bir ders olduğunu bil.

Bu tecrübe ile aldığın bilgiyi incele bir dahaki sefer için hazırlıklarını yap.

Kimsenin senin adına karar vermesine izin verme ama başkalarının da haklı olabileceklerini unutma.

Asla başka insanlar üzülmesin diye kendini üzme.

Unutma! Sen kaldırabiliyorsan onlar da kaldırabilir.

Her zaman ama her zaman mutlaka kendine iyi davran.

Sen buna layıksın !

Hayatta en büyük dostun sen olabileceği gibi en büyük düşmanın da sen olabilir.

Seçimini yap ve kendin için dost mu yoksa düşman mı olacağına karar ver.

Yaşamdaki tüm acılarını atlatabilirsin her şeye rağmen mutlu olmayı başarabilirsin

istersen kötü alışkanlıklarını bırakabilir ve her zaman yeniden başlayabilirsin.

Bugün hayata yeniden başla! ilk adımın kendini bağışlamak olsun!

Tıpkı kasvetli ve bulutlu bir havanın ardından kendini gösteren güneş gibi olabilirsin.

Ve aynı güneş gibi ay gibi her gün ve her gece bıkmadan usanmadan yeniden doğabilirsin.

Asla tecrübe kazanmaktan kaçma… Ne kadar zor olursa olsun yeniden ayağa kalk ve devam et!

İnan bana o tecrübelere ihtiyacın var…

Unutma! Yapılacak daha nice yeni hatalar var öğrenilecek daha nice yeni dersler var tekrar tekrar aynı hatalara düşmek niye?

Unutma ! Her şey sende gizli.

Hayatın kötü bir yola girmişse direksiyondakinin sen olduğunu hatırla!

Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnız güçlü hissettiğin kadar güçlüsün.

Seçimi yapacak olan sensin….

Hani titrer içi bir çocuğun...
Hani bir kedinin kaptığını görür ya yerdeki ekmek kırıntısının peşindeki sevdiceğini; daldaki kumru! ..
Göğsünün ak tüyleri savrulan yârine son bakışı titrer o kuşun senin de gözlerinde...
Ve hani...
Ve hani; bitmiş bir yıldız parlasa da bilirsin ya; sönmüştür artık feri ışıktan gözlerinin! ..
Bilirsin uyusan; yorgun ışık dışarda kalacak! ..
§
Hani titrer içi bir çocuğun...
Hani mekâna zamânın yazdığı satırlar gibi görünmeez ama okunur; hissedilerek! ..
Hani ellerin üşür bir avuç bulamadığından kendine; zarfı olmayan mektuplar gibi...
Titreer titrer kelimeler! ..
.....
Zarf bulsaan adresi olmaz; yorulursun kaybolduğun sokaklarda...
Veya teneke kumbaralarda terkedilmiş geçmez paralar gibi tıngırdar parmakların; adressiz zarfların içinde donmuş nefessiz cümleler gibi! ..
§
Hani titrer içi bir çocuğun;
Çayırdaki papatyayla sevişirken üstüne sürü salınmış bir turuncu tırtıl gibi! ..
.....
Hani titrer içi bir çocuğun;
Bilmez niye! ..
Sen çocuktan hüzn'emersin! ..
§
Çocuk boncuktur; nazârına! ..
Üzülür. Üzülür ve ceplerine sokar ellerini...
İşte o an; durur yanağının en tepesinde düşmekten vazgeçen damla! .. Işıldar ıslak gözleri ve...
Bayramdan kalma şekeri sevinçle çıkartıp cebinden soyar ve koyar dilinin üstüne! ..
§
[SIZE=5]Hani titrer için bir çocuk gibi; [/SIZE]
korkarsın üşürsün
[SIZE=5] üzülürsün ağlarsın ve cebine sokarsın ya ellerini...
Ordayım!
.....
Sevgilerim 'senin' cebinde! ..
Avuçla ısın teselli bul sil bana gözlerinin yaşını...
Ve koy dilinin üstüne;
Bayramdan kalmış bir şeker gibi! ..[/SIZE]

Neydi ki içimdeki bu “ahh”
Sonsuzluğuma düğümlü günah…

Bendim soğuk bir adın ardından koşar adım sürünen. Bendim ellerimde sakladığım düşleri parçalayıp kırık dökük mektuplara bürüyen.

Issızlığıma çokluk sayacak kadarken hep en yalnızlığım oldun neden?

Bir düşü anlatmanın kaç hali vardı dilimde? Kelimelere yüklenen hangi hal halimden haberdar edebilirdi? Hangi kelime bir gözyaşını gösterebilirdi? Yüzüm bile saklarken hüznü bunu kelimeler başarabilir miydi?

Bir yaraya inatla tuz sürmekti her şey. Ölüme giderken sigara basmaktı içimdeki isme. İsminin üzerindeki darp izlerinden sorgulanmalıydım belki. Suçluydum. Oysa isminde bulunan her iz benim ölüm sebebim oluyordu. Suçluydun…


Tüm korkmalarımı acemi bir cesarete çevirip yürüdüm. Hep kırıldım hep düştüm…


Bildiklerimi kendimden saklamayı nereden öğrenmiştim ben? Kaç kez yutmuştum ömrümün çığlıklarını?

"Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının." Ardı yoktu / ötesi çoktu…Hiçbir harf yazmaktan öteye gidemiyordu ve hiçbir yazı yazmak istediğin kadarı olamıyordu. Ben gibi beceriksizleşiyordu…… Tüm acılarının parmak izlerini yüreğimde aramamalıydın. Dillendiremediğin bilemediğin tüm sahnelerin oyuncusuydu satırlarım. Ben ikileminin kaçışlarıydım. Yanlış adreslerdi avuçlarımda doğru yol diye sakladığım.

Bilmek istenilmeyen her şey susarak dinlenirmiş meğer. Bilinmek istenilmediğimde susulacak mıydım? Her aynada kendimi görmekten uzağım artık. Göz bebeklerimde yatan yaraları tüküremiyorum geçmişe. Sessizce çekip giderken düşlerimin can çekişlerine içime gömdüğüm gözyaşlarımı sezemeyecek hiç kimse… Bir gece yarısı bıçaklanırken en sessizliğimden dilimden dökülen harfleri toplayınca hep sen ediyor neden? Sen bilir misin düş diye sabahlamayı? Ve kırıklarını bir teselli ile değil başka bir kırıkla sarmayı?…

Acı bir itiraftım en çok kendimi yaktım…

Şemsiyeler altında yağmura direnirken ruhum ardımdan geçip giden her şeye sessiz kaldım. Unutulduğum köşedeydim her vakit. Aransam bulunacaktım. Sorulsa tarifi mümkün olan gidişlerim vardı benim. En fazla iki sağa bir sola uzunca adımlardın. Ve adımlarından düşen her ses canımı ağzıma alırdı açıldığında ağzımdan düşecek kadar. Oysa hiçbir adımın kayıplığımın yanına düşmeyecekti. Aranmayacaktım…

Ellerimde bilinmez uçurumlar vardı. O nedenle hep avuç içlerine dönüktü parmaklarım. Gelen durakta kendimden inmek ve bir şehre yüzüstü düşmekti dileğim. Uyuyakaldım. Ne kendimden inebildim ne de bir şehre yüzüstü serildim. Ne kadarlıktı ki adım ve kaç harf kalınlığı vardı ki birilerinin hatırlayışlarına ağırlık yaptım? Birilerini acıttım ağlattım. Ya ben ömrüme düşen acıları göz kapaklarımda saklı yaşlarımı kimden kuşandım? Yokluğunun alnına üflenirken satırlarım nasıl oldu da ben hep varsın sandım? Bir yıl daha geçmişti geçen yılların üstüne. Kimsizdin sessizliğinde? Hangi yaranın kabuk bağlanışına tanık oluyordun ve hangi acıdan dökülen yaşları benliğinde buluyordun? ‘Ben tüm acımaları kendi saflarıma çekiyorum’ sandığımda sana hangi üzülmek kalıyordu? Hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değildim; ama bozan bir eldim bozduklarımı düzeltmenin geç kalışlarında…

Söylenmiş olan hiçbir söz geriye alınamazdı bilirdin. Diyemezdim; saçmaydı yalandı… Diyemezdim… Desem yıllar sonra yine aynı sözcükleri dökerdim harflerimden. Ki susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki. Söz veremezdim bildiklerimi yutacağıma. Bir dahası yok üzülme diyemezdim…

Hep en kötü yanından tuttum geleceğin. Söylenmiş olan her şey bir düşün ön adlarından oluşmaydı. Söylenmiş olan her şey benim yükümdü peki sana neden ağır geldi? Alışkanlıklarla başlayan kelimelerin arasında yer buldum kendime. Simetrik bir duruş sergileyebilirdim çünkü yerimi en başından belirledim. Yadırgamadım üzerime yürüyen sözcükleri bilmek istemesem de biliyordum bir gün hepsinin kapıma geleceğini.

Tutulmamış bir söz kadar acıdı içim. Tutulmamış bir söze yapılan sayısız itiraz kadar ezildim. Madem biliyordun neden acıyorsun ki yüreğim? Şimdi hiçbir mutluluğu birbirine yamayıp koca bir gülüş kondurmuyorum dudağımın kıyısına. Susmalarımı biriktirerek yazıyorum. Hadi at tüm yüklerini ben caymıyorum……Adıyla var olan darağacım!Mutlu olabilirsin imkânsızlığına inandım…

Her hissettiğimiz sevgi değildir. Bazen kalp ve beyin hiç yapmadıklarını yapar ve işbirliği ederler. Bir yanılsamadan öteye gitmeyen duygular yaşatırlar bize. Zaman geçtikçe anlarsınız ki o hissettiğiniz şeyin adı sevgi değilmiş.
Sevgi Ermişliği!

Sevgi kendi içinde ikiye ayrılır. Aslında sevgi ayrılmaz da insanların sevme şekli ikiye ayrılır. Beklentili sevenler beklentisiz sevenler. Karşılıksız sevmenin en güzel örneği annedir. Ne kadar yaramaz işe yaramaz ve onun ümitlerini kırmış olursanız olun anne sevgisine karşılık beklemez. Örneklerini gördüğüm için buna da bütün anneler demek yanlış olur o yüzden çoğunlukla anneler diyebiliriz.
Şartlı sevmek ise genellikle aşk[SIZE=3] ilişkisi arkadaşlık ilişkisi gibi sosyal ilişkilerde ortaya çıkar. Birisini sevmek için kıstaslarımız vardır. Şöyle biriyse öyle davranırsa tipi güzelse huyu iyiyse gibi örnekleri çoğaltabileceğimiz sevme şekli şartlı sevmektir. Beklentisiz sevgi olur mu? Çok zordur ama olursa da tadından yenmez. [/SIZE]
[SIZE=4]Birisini beklentisiz çıkarsız hesapsız sevmek sevginin en saf halidir. Bu duyguya erişen insanlar gönül kapıları çok yüksek ve farklı yerlere bakan dünyayı değişik gözerle gören kişilerdir. Bunun için ermiş falan olmaya da gerek yok. Bu örnekleri de hayatımızın içinde görmek mümkündür.
Zaten mesele insanın kendini gerçek yaşamdan soyutlayarak tek başına bir sedirli odaya çekilerek büyük gönül mertebesine erişmesi değildir ki! Asıl iş tam da hayatın ortasında dururken bütün mücadeleleri verirken haksızlığı yanlışları yaşam kavgasını ihaneti yaşarken o noktaya ulaşabilmektir. Yoksa ne faydası vardır insanlığa tek başına gidilmiş yolun. Şu meşhur kitapta anlatılan arabasını veren bilge örneğinde olduğu gibi mesele o arabaya binerken bilgeleşmektir. Bunu yapabiliyorsa o gönülden büyümesi beklenir.
Sevgiyi gerçek anlamıyla yaşayabilmek de bir çeşit bilgeliktir. Gönül büyüdükçe verdiklerini saymamayı öğrendikçe hesap çıkar ilişkisinden vazgeçmeyi öğrendikçe sevginin de ermişi haline gelir. Elbette yürek haksızlığa gelemez. Etrafınızda sürekli canınızı acıtan sırtınıza vuran birileri varsa kollarınızı açıp sarıp sarmalamak mümkün olmayacaktır. Bu durumda yapılması gereken doğru yolu göstermeye çalışmaktır. Kişinin içindeki kötülüğe ayna tutarak kendi tavır ve hareketlerinizle ona doğru olanı göstermektir. Hala olmuyorsa o kişiden olaydan uzaklaşmak gerekir.
Sevgi birini gerçekten anlayabilmektir. Anladığında da ona hakkını teslim etmek gerekir. Size uymuyor olması yargılama kin gütme beddua etme hakkı vermez. Aynı düşüncede olmayabilirsiniz aynı pencereden bakmayabilirsiniz. Bu durumda ya değişim için çabalarsınız ya oradan uzaklaşırsınız. Yani sevgi emek ister cümlesinin altı söylendiği kadar boş değildir. Vazgeçebilmek ve anlayabilmek kadar büyük emek yoktur.
Sevgiyi ama saf sevgiyi bulabilmek hazine avcılarının yıllar boyu bir umutla dolaşması gibidir. Siz de onu bulmak istiyorsanız ciddi çaba göstereceksiniz demektir. Uzun yollar kat edip çok insan fazla yaşam tanıyacaksınız. Her ümitlendiğiniz gerçekleşmeyecek daha fazla emek verecek daha çok seveceksiniz. Önce kendi yüreğiniz saf sevgiye bürünecek ki kalp eşini görünce tanıyabilesiniz. Sevgi erenliği zor iştir yani ama bulduğunuzda büyük bir zenginliğe sahipsiniz demektir. Bulabilmeniz umuduyla [/SIZE]

İki adama adamak istiyorum hayatımı... Biri "kadınım" desin bana, Diğer, sadece "annem" =))

Eşim olma, karım ol! Bakma daha ilkel durduğuna sen, ruhu vardır kelimelerin. “Karı-koca” “eş”ten daha çok şey anlatır. Hatta belki bize unutulmuş bir şeyi söyler. Sahi, biliyor musun? Neden erkeğe “koca”, kadına da “onun karı” demiş eskiler? ... Eşim değil, karım ol! Kedilerin eşi olur, terliklerin de… İnsanın eşi olmaz. Bir ömür eşlik ediyor diye mi sevgiliye eş denir? Eşlik etmek yeter mi? Fazlasını beklemez mi insan yârinden? Kelimeleri yitirmeseydik anlardık belki, evlenecek erkeğe eskilerin neden ”koca” dediklerini. Çünkü “koca” bilge demektir, yüce demektir. Koca demek, dağ demektir. Ve ne kadar yüce olursa olsun, üstünde kar olmayan dağ eksiktir. Dağların yücesine kar yağar diye kadına da “kocanın karı” demişler. Bakma şimdi evlenenlerin “karı-koca” ilan edildiğine. “Koca ve onun karı” olmalıdır aslında. Yani yüce bir dağ olmalı adam. Kar gibi pak ve masum olmalı kadın. Örtmeli ve bir ömür, süsü olmalı dağın. Çünkü üşür tepesinde kar olmayan dağ, ne kadar yüce olursa olsun, yarım görünür… Eşim olma, karım ol! Bana benzemeye çalışma sakın. Bana benden lazım değil bir tane daha. Ama unutma ki sensiz yarımım. Her zaman söylemem, ama sen anla. Eşim olma, karım ol! Beni tamamla…