SANATÇI ADI: Sibel Can

ALBÜM ADI: Seyyah

ALBÜM YILI: 2011



2011 Yılına harika çıkış yakalayan Sibel Can yeni albümüyle sizlerle.

ALBÜMDEKİ PARÇALAR:

1.Bize Üzüldüm (söz-müzik: Sinan Akçıl)
2.Son Vapur (söz-müzik: Soner Sarıkabadayı)
3.Ne Olursun (söz-müzik: Sinan Akçıl)
4.Yok Yok (söz-müzik: Sinan Akçıl)
5.Beyaz Sayfa (söz-müzik: Sezen Aksu)
6.Eloğlu (söz-müzik: Gülşah Tütüncü)
7.Yarası Yok mu (söz-müzik: Soner Sarıkabadayı)
8.Sebep (söz-müzik: Nazan Öncel)
9.Suistimal (söz-müzik: Gülşen)
10.Hançer (söz-müzik: Kenan Doğulu)
11.Seyyah (söz: Deniz Erten müzik: Volga Tamöz)
12.Mucize (söz: Ulaş Ay müzik: Bülent Özdemir)

[img]file:///C:/Documents%20and%20Settings/alser/Desktop/anne.jpg[/img][img]file:///C:/Documents%20and%20Settings/alser/Desktop/anne.jpg[/img] [img]file:///C:/DOCUME%7E1/alser/LOCALS%7E1/Temp/msohtml1/01/clip_image001.jpg[/img]

Anneme dönüyorum;yorgun yüzündeki masmavi gözlerine bakarak;
"Burdan atlasam canı...m acır mı anne?" diyorum...
"Olmaz.." diyor."Ben yanındayken sana birşey olmaz,izin vermem!"

Şimdi yine uçurumun kenarındayım...
Annemin yüzündeki yorgunluğu miras edinip kendime;
uzun uzun bakıyorum uçuruma..

"SusuyoruM!"

Hayallerim geliyor gözlerimin önüne...
Yüzümü rüzgara veriyorum...
Kollarımı iki yana açıp soruyorum;

"Buradan atlasam canım acır mı anne?"

Sen duymasan da bu soruyu,ben cevabı biliyorum...
Ne atlayabiliyorum;ne kalabiliyorum..!
Uçurumun kenarında dizlerimin üzerine çöküp ağlıyorum...

"Canım zaten acıyor anne;
Atlayayım mı?"

[INDENT]Babacığım... Seni çok özledim. Çok özledim... 1978 yılıydı galiba... Annemle tartışmıştınız o gün. Güneşliydi hava.

Cumartesiydi. Annem patatesli börek yapmıştı. Akşam misafir gelecekti. Feylesoflar Ansiklopedisi takımı almıştın ve çok pahalıydı. Annem öncelikli bir ihtiyaçtan söz ediyordu sanırım. Sesiniz yükselince içimde bir sıkıntı olur, terlerdim hep. Ne konuştuğunuzu duymak istemiyordum. Yatak odasına gidip arka bahçeyi seyretmiştim.


Ah bilsen ne kadar çok dua ederdim kendi kendime.

Mutsuzluğunuz çok mutsuz ederdi beni... “Ah sen olmasan, senin için susuyorum” derdiniz her ikiniz de. Her tartışmanızdan sonra hem de. Benim küçük omuzlarıma fazla gelirdi bu yük..

Arka bahçedeki kedilere bakar ve ayrılmanız için dua ederdim. Mutlu olun istiyordum çünkü. İkiniz de çok mutlu olun...

Evimizin patatesli börek koktuğu o cumartesi günü tartışmanın ardından elimden tuttun ve yürüyüşe çıktık seninle... Yürüdük, yürüdük, yürüdük... Evler bitti.

Yemyeşil uzun otların olduğu bir yere geldik.

Belimize kadar yükseliyordu otlar. Ve içlerinde kıpkırmızı gelincikler vardı. “Hadi gel yatalım otların üzerine” dedin. Yattık...

Gökyüzünde koyunlara, canavarlara, şişman insanlara benzettiğimiz tatlı beyaz bulutlar geçip gidiyordu. Sana ölümü sordum. Ölenlerin nereye gittiğini. Kaç kitap okuduğunu... Mutluluğu... Tek tek yanıt verdin...

O günü hiç unutmadım. Eve gidince börek yedik.

Bir zaman sonra siz annemle ayrıldınız. Böylece biz de ayrılmış olduk...

Yıllar geçti. O tarlanın üzerine evler, yollar, metro istasyonu yaptılar...

Kavuştuk, ayrıldık ve birbirimizi hiç görmediğimiz çok uzun yıllar girdi aramıza. Sonra... Bir gün seni yolda gördüm.

Ankara’ya geldiğini bilmiyordum. Karşı kaldırımdaydın.

Kalakaldım... Bütün bir yol boyunca yürüyüşünü seyrettim...

Uzaktan... Seslenemedim... Gözden kaybolana kadar baktım ardından.

O gün nasıl dayandım bilmiyorum ama dayandım o acıya.

İlk defa anlatıyorum sana bunu. O gün seni çok yaşlanmış, yorgun ve bezgin görmüştüm. Otların arasına uzanıp kırmızı gelincikleri sevdiğimiz, bulutlara baktığımız o genç adam değildin artık. O kadar üzülmüştüm ki... Benim kocaman, devrimci ve kara bıyıklı babam neredeydi?

Şimdi bir şarkı dinliyorum. Zülfü Livaneli söylüyor.

“Kaç okyanus geçtim böyle, kaç denizde yitip gittim...

Kırılmış direkler, yırtık yelkenlerle kaç seferden yorgun döndüm” diyor...

Bu şarkıyı dinlerken seni hatırladım, o günü... Sen o tarihte kırk yaşındaydın... O yaşa geldim ben de... Şimdi isterdim ki 1978 yılında yedi yaşındaki kızın olayım...

Hiçbir sefere çıkmamış, hiçbir yoldan dönmemiş, hiç yorulmamış o küçük çocuk olup sana denizleri, hayatı, ölümü ve mutluluğu sorayım...

Bugün saçlarımı okşamana o kadar ihtiyaç duydum ki...

Kırılmış direklerle, yırtık yelkenlerle kaç seferden yorgun dönebilir bir insan baba? Kaç kere dayanabilir buna? Hayat nasıl bir şey? Ya mutluluk baba?

Seni çok özledim...
[/INDENT]

[YT]lXzBiEghnlA[/YT]

bayılıorum bunun gülüşüne yaaaa ahkihkohkohkoh:yikildim:

Birini sevmek; Ömürden koca bir parça vermektr.
Kendine saklayacağn, öğreneceğn, eğleneceğin vakti, başkasna hediye etmektr. '

Kıyam(et) 'e uzaklaştırılmış sevdaların nezaretinden soyutla bizi...
Özünü perdeleyen melekleri uatandırıyor
Aşkın mahremine dokun(a)mayan gözlerimizin edebi....


Defter-i Ebrar 'a düş(ül)müş en günahkâr sevabım...
G/öz yamacından sebiller ç/ağlat kurak çöllerime...Ezelden dili Yâre susa®mış sevdanın..
Sır düğümlerine çözüm atma..Akıbetine mazhar olan gördün mü hiç Leyla 'nın



Avuç içi kadar kıyam(et) biriktirdim...Ayrılık di/yarı bize yaban kaldı..Hadi tut s/özümden adının ardısıra ölümlere gidelim..Kısacık bir hikayeydi ya hani ayrılık..Üç beş fazıl kadarcık..Önsözü bukadarmı uzun olurdu..? Bilemedim....


Kaç ölüm yolculuğunda mola verdinde beni soludun...Kaç kez ağlattın göz bebeklerini....Konuşursam aşk kesecek nefesimi...Ya Sussam! Sussam Duyarmısın Söyle(ye)mediklerimi...


Eyyy Ayışığından nasiplenen düşlerimin s(ak)lı tutulduğu yürek mahseni..
Sus da Söyle ...Var mı ödeyecek kırılmış yazgımın kefaretini...Ölüm karmaşasında sana dolaşıyor ayaklarım..Rayihan sızlatıyor iliklerimi...Yinemi büzdün aşk oyununun mızıkçı hayallerini...


Geceyi hasede koyan gözlerin kan öksürüyor..Ayrılık mukarrer mi dersin? Hıçkırıkların aşk ın kıyamet Suru nu üflüyor....


Sil baştan sevdaya k/arala bahtımızı...Bak yürek afakında hizlerimizi yetim yanlızlıklar bekliyor...Kelamlar Kudret Sahibinin hükmü ile (derg)ahında can verirken..Azrail le pazarlıkta neyin nesi? Layemut olmak ne haddimize.. Ölümün y/adı bile ömrü güzelleştiriyor...


Az biraz u/yan da tutuştur sinemede körelmiş hislerimi...Bu demde kalanların ardısıra ağıt yakmak gidenlerin hissesine pay biçiliyor...Küsme sakın üryan duygularımı hüzün libasına bürüdüm diye..Kıymık battı sözlerime....Her d/okunuşta sesime bin ah düğümleniyor......


Kurşun yüklü sevdalar asıyorum alaca renkli güvercinlerin kanadına....G/öz beyazı düşlerimiz varken... Ne de erken bulaştı kan göz bebeklerimizin kundağına....İntikam peşinde koşuyor şimdi küstürdüğümüz tüm şiirler...Ve sen yine sökülüyorsun içimden mısra mısra...


Söz ayrılığa ilişince cezbesini kaybediyor harflerim..


Nüktelerimde feryad-ı figan halinde martılar...Kul yapısı değildi aşk dediğim...Ezelden yüreğimize hükmeden Kutsi bir el var.....


Hadi..!! Sil g/özyaşlarını Meleklerin
Aşkımız öksüz yüreklerin hüzünlü sözlerinden damlayacak...
Sıkıca bırak ayrılığın elini...
Söz verdi....
Özün bu bahar güzüme kaçacak...