Gel, gel, ne olursan ol yine gel,
İster kafir, ister mecusi, ister puta tapan ol yine gel,
Bizim dergâhımız, umitsizlik dergâhı değildir,
Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel...

-----------------------------------------------------------------------

Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız
Bizim mezarımız ariflerin gönüllerindedir...

-----------------------------------------------------------------------

Güneş olmak ve altın ışıklar halinde
Ummanlara ve çöllere saçılmak isterdim
Gece esen ve suçsuzların ahına karışan
Yüz rüzgarı olmak isterdim...

-----------------------------------------------------------------------

Aklın varsa bir başka akılla dost ol da,
işlerini danışarak yap...

-----------------------------------------------------------------------

Şu toprağa sevgiden başka bir tohum ekmeyiz
Şu tertemiz tarlaya başka bir tohum ekmeyiz biz...

-----------------------------------------------------------------------

Hayatı sen aldıktan sonra ölmek, şeker gibi tatlı şeydir
Seninle olduktan sonra ölüm, tatlı candan daha tatlıdır...
İnsan vardır, değerlidir dertler içinde;
İnsan vardır, hayır yok Dünyaya gelişinde
Ne büyük yanılgı, ne büyük aldanıştır
"İnsan" diye anılmasının her ikisinin de...

-----------------------------------------------------------------------

Bedenimiz tıpkı değirmene benziyor.
O değirmen ki, Aşktan akan sudan döner.

-----------------------------------------------------------------------

Kötü havalarda insan Dosta aç olur,
Bir araya gelse, Dost Dosta ilaç olur ,
Bahçede güller tek tek bir şeye benzemez,
Öbek öbek olunca, Bahara taç olur

-----------------------------------------------------------------------

Aşk yüreğinde köpük köpük kan döner.
Köpük degil O . Köpük üstünde Can döner

-----------------------------------------------------------------------

Sevgide güneş gibi ol
Dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol
Hataları örtmede gece gibi ol
Tevazuda toprak gibi ol
Öfkede ölü gibi ol
Her ne olursan ol
YA OLDUÄžUN GİBİ GÖRÜN
YA GÖRÜNDÜÄžÜN GİBİ OL

[INDENT][SIZE="3"]Onu tanıdıktan sonra birkaç gün aklıma takıldı güzel yüzü... “Korkarım çok üzecekler bu güzel kızı” diye düşündüm. Cihan Hatipoğlu genç bir radyocu ve çiçeği burnunda bir yazar. “İçimdeki Şarkıyı Susturamazsın” isimli ilk kitabını seçtiği şarkılarla sundu okuruna. Geçtiğimiz akşam nasıl güzel, nasıl içten bir kız çocuğu bu diye düşündüm... Endişemi söyledim ona... Bir mektup gönderdi bana. Birbirimizden beslenmek hâli bu aslında... Teşekkür ederim Cihan... İznin olmadan mektubunun bir kısmını kendi okurlarımla paylaşacağım bugün... Öyle üzülerek kısalttım ki bilsen...

***

(...) İlk hikâyemi yazdığım günü hiç unutmadım...
Ağlamaktan yorgun düşmüş gözlerimi açmaktan acizdim. Ellerimin çaresizlikten tir tir titrediği o gece, hep aklımda. Gözlerimin kâğıdı seçemeyişine, ellerimin kalemi tutamayışına aldırış etmeden, başladım yazmaya... Hiç aklımda yoktu...

“Çok zor günler geçirirken vaktiyle...” fark etmeden başlamıştım, acılarımı hecelere bölmeye...

İçim, kanaya kanaya o kâğıda damlarken, etim çekiliyor gibi bir acı hissediyordum içimde. Nasıl anlatayım, konuşmak bir kenara; yutkunamıyordum bile... Bağırmaktan, haykırmaktan, yalvarmaktan çıkmıyordu, bir zamanlar yeri göğü inleten sesim. Ama benim anlatacaklarım vardı ona. Söyleyeceklerim bitmemişti, açıklamam gerekenler vardı daha... Hadi hepsini yuttum, söyleyeceklerimi de unuttum diyelim... Her zamanki gibi yanlış anlaşılmıştım bir kere. Yani tam olarak anlatamamıştım kendimi... En azından “tam olarak öyle demek istememiştim”... diyebilseydim keşke... Hiç değilse, bunu söylemem gerekiyordu. Doğrusunu anlatmaya yetecek vakit vermese de olurdu. Tamam, bari özür dileyebilseydim...
Tamam, kabul. Sadece yanımda olsa yeterdi, konuşmasam da olurdu.

(...) Yazamazdım ben ama susmazdım da. Yazarak değil, derdini konuşarak anlata(maya)nlardım. Saatlerce, günlerce, her defasında anlaşılmak, sevilmek uğruna yorgun düşsem de; bitip tükenmeden, hatta gittikçe daha da fazla yanlış anlaşılarak, dilimin kemiksiz oluşunu hesaba katmayı unutacak kadar hesapsız, kitapsız anlatırdım...

Yazamazdım ve hiç yazamam zannederdim üstelik. Bir gün konuşacak kimsem kalmayacağını düşünmediğim gibi, düşünmezdim bir kaleme dert yanacağımı. Telefon açıp konuşmak yerine, mesajlaşan insanları anlamayışımla aynı hikâye bir yerde. Ama oluyormuş... Kalp kırılınca, seni duyacak kimse kalmayınca, istesen de çıkmıyormuş sesin... Sen; acı nasıl çekilir öğren diye belki de... O gün geldiğinde; yanında kimse olmuyormuş.

(...) Masal gibi geliyor belki ama ben o gece öğrendim; benim yazmam gerekiyormuş!

Hem yazınca hiç bir şey yarım kalmıyormuş. Kalem yorulmuyormuş anlatacakların bitmesiyse.

(...) Söylediklerim; ben altını çizersem, derinleşiyor. Noktasını iki fazla tuttuğum doğrular, hep devam edecekler... Katlanamayıp, bitirmek istediğim ne varsa tek noktamla son buluyor. Ünlemlerim hâlâ çınlıyor onun kulaklarında, biliyorum!

Devam etmesi muhtemel, mevcut yaralarıma virgüllerle alışmaya çalışıyorum, dokunsalar kanayacak yine biliyorum... Yazmak güç veriyor yani...

(...)Yazdıkça tazeleniyormuşum ben de. Yazdıkça nefes alıyormuşum aslında.

Onun söylediği gibi: nefes almak gibi gelmiyormuş yazmak içimden belki ama; sadece, yazarken nefes alabiliyormuşum işte. Benim için, bir nevi hayat mücadelesiydi yani. Yaşam savaşıydı. Nefes almak için, durmadan yazıyordum... Acı çekiyordum... Yazdım. Geçti.

(...) Canım acımıştı, bir hikâye yazdım.
Çok canım acıdı, bir kitap yazdım.

Yani, öyle canım acıdı ki; bir daha yazmam sandım. Canım acımazsa, hiç yazamam sandım.

Çok değil, sadece birkaç saat öncesine kadar, buna inandım. Sonra, sen geldin.

Hani o, gençliğim en masum sırdaşı, hani ablama soramadıklarımın cevabı, hani kimseye anlatamadıklarım... Kaygılarımın ümidi, çocuksu telaşlarımın tek şahidi; sen. Hani o; içinden nefes almak gibi yazı yazmak gelen kadın... Senin kalemin bana: “Yazacaksın! Daha iyisini yazacaksın! Yazmalısın!” demeseydi, yazmayacaktım... Canım bir daha acımaz sanacaktım, sen: “Seni çok üzecekler diye kaygılanıyorum” demeseydin... Öyle sanacaktım, yazmayacaktım işte. Benim için yazdıklarını okudum. Yanağımda bıraktığı serinliğini unuttuğum yaşlar, süzüldü yine. Hazırda bekliyorlarmış zaten, haklıydın!
Haklısın... Daha çok acıyacak canım. Hatırlattın...
Yaralarımı, gözlerimi kaçırarak gizlemeye çalışsam da, aslında biliyordum yeniden kanayacaklarını, tam olarak unutmuş da sayılmazdım yani.

Herkesten köşe bucak sakladığım korkularımı, elinle koymuş gibi buldun ve koydun önüme diyelim. Ama yine üzüleceğimi hatırlatman da değil, yeniden yazmamın sebebi. Acıdan geçmeyen şarkılar gibi değilmiş, hikâyeler. Sevincini de yazarmış kalem. Acıdan geçmezse, keyiflenirmiş hikâyeler, asla eksilmezmiş. Nefes kesildiğinde, ses çıkmadığında, yazarak hayatta kalınır demiştim ya; mutluluktan da nefesi kesilirmiş insanın. Yüzündeki tebessümle uyuyamazmış. Yorgunluktan ölse de, Saat sabahın 05:00’ini çoktan geçmiş olsa bile, yazabilirmiş böyle bir yazıyı. Mutluluğun yanağından bıraktığı, o ince sızı kaçırırmış uykusunu işte, ne bileyim... Olurmuş böyle... Mutluluktan da nefesi kesilir, yaşayabilmek için yazarmış insanlar... Yazdığı her satırının altını çizerek, içime işlediğim kadın: “Yazacaksın” dediğinde, “Korkma, ben hep senin yanındayım” dediğinde... Benim de mutluluktan nefesim kesilirmiş! Ve onun sayesinde hatırladım ki, sustuğum yeter! Artık, yazı yazma vaktim gelmiş.
Cihan...

4 Haziran 2011- 05:55 / Feneryolu [/SIZE][/INDENT]


[INDENT]İclal Aydın[/INDENT]

Bilirsiniz arada şair krizim tutuyor. Takılıp bir şaire, tüm şiirlerini defalarca okuyuncaya kadar bırakmıyorum peşini. Ve tekrar bir gözde şair edindim kendime. Listem kabarıyor mu ne? (:


[SIZE=3]SÖZ !.. [/SIZE]

Bilirsiniz sözümde hep durmuşumdur duracağım
Sevgilime sözverdim ben yirmi yıl yaşayacağım
Düşmanlarım sevinmesin yirmi yıl sonra yok diye
Belli değil yirmi yıla ne zaman başlayacağım.

AZİZ NESİN

AZİZ NESİN


20 Aralık 1915�te İstanbul�da doğdu. İki yıl Darüşşafaka Lisesi'nde öğrenim gördü. Kuleli Askeri Lisesi'ni bitirdi. Kara Harp Okulu ve Askeri Fen Okulu'ndan mezun oldu. Üsteğmen rütbesindeyken "görev ve yetkisini kötüye kullanmak" suçlamasıyla yargılanıp ordudan uzaklaştırıldı. Bir süre bakkallık yaptı. Ardından gazeteciliğe başladı. Yedigün, Karagöz ve Tan Gazetesi'nde çalıştı. Cumhuriyet adlı bir magazin dergisi yayınladı. Sabahattin Ali ile birlikte, Marko Paşa, Malum Paşa, Merhum Paşa, Alibaba mizah dergilerini çıkardı. 1951'de bir kitapçı dükkanı, ardından bir fotoğraf stüdyosu açtı. 1954'ten itibaren Akbaba mizah dergisinde takma isimlerle mizah öyküleri yazdı. Yazın yaşamı boyunda 100'ün üzerinde takma isim kullandı. Kemal Tahir'le birlikte Düşün Yayınevi�ni kurdu.Yeni Gazete, Akşam ve Tanin'de köşe yazıları yazdı. Yazarlığı, Öncü, Yeni Tanin ve "Ustura" isimli bir mizah eki de hazırladığı Günaydın gazetesinde sürdürdü. 1962'de Zübük isimli mizah dergisini çıkardı. 1963'te yayınevinin yanmasının ardından sadece yazmaya başladı. 1972'de Çatalca'da kimsesiz çocukların eğitimini gerçekleştirmeyi amaçlayan Nesin Vakfı'nı kurdu. Kitaplarının tüm gelirini bu vakfa bağışladı. 1976-1980 arasında her dalda edebiyat ödülleri veren Nesin Vakfı Edebiyat Yıllığı'nı çıkardı. 1979'da seçildiği Türkiye Yazarlar Sendikası Başkanlığı görevini yıllarca sürdürdü. Sadece Türk edebiyatının değil dünya mizah edebiyatının da sayılı isimleri arasında yer alan Aziz Nesin, düşünceleri ve yazıları nedeniyle siyasi iktidarlardan sürekli baskı gördü, tutuklandı, yargılandı, sürgün edildi, cezaevlerinde kaldı. 6 Temmuz 1995 tarihinde yaşamını yitirdi. Öykülerinde Türk toplumunu ayrıntılarıyla yansıtır. Anlatımında halk edebiyatının ana öğelerinden yararlanır. Yer yer masal temasıyla ve mizah aracılığıyla günlük olayları, toplumsal aksaklıkları eleştirir. Türk edebiyatında çağdaş mizah yazarlığı tekniklerini geliştiren, genç mizah yazarlarının doğmasına yolaçan yazardır.

HAYATI

Şair, yazar, felsefe hocası, milletvekili, konservatuar ve köy enstitülerinin kurucusu Hasan Ali Yücel'in oğlu Can Yücel, 1926'da İstanbul'da dünyaya geldi. Ankara ve Cambridge üniversitelerinde Latince ve Yunanca okudu. 1950 'de yurda geri döndü ve aynı yıl babasının önerisi ve desteği ile ilk kitabı ''yazma''yı çıkarttı. 1956 yılında Güler Yücel ile evlendi. Bu yıllarda Che Guevera ve Mao'dan çeviriler yaptığı gerekçesiyle 15 yıla mahkum oldu. İki yıl sonra genel bir afla dışarı çıktı. Dışarı çıkışının ardından ''Bir Siyasinin Şiirleri'' adlı kitabını yayınladı. Şair'in bu kitabı için ilk kez yoğun ve ciddi şiirle ilgilendiği dönemin şiirlerini içerir diyebiliriz. "Bir Siyasinin Şiirleri" nin önsözünü yazan Refik Durbaş, kitabı ''Can Yücel'i geniş okuyucu kitlesiyle buluşturan, kişisel ve toplumsal yaşamın acı bir dönemini dile getiren, öfkeli, alaycı, boyun eğmeyen, siyasal şiirlere ağırlık verilen bir kitap'' olarak değerlendirir. Can Yücel ise yazdıktan seneler sonra, "kişinin dış baskıların hışmı karşısında kendi özünü hırpalattırmamak için, hatta yitirmemek için kullandığı bir savunma mekanizması, baskının, acının üstüne gidiş" olarak nitelendirir.

Şair 1973'de "Sevgi Duvarı" kitabıyla kitlelerle daha yaygın bir şekilde buluştu. Şiir kitapları ardarda gelmeye başladı : "Ölüm ve Oğlum", "Şiir Alayı", "Rengahenk", "Gökyokuş", "Gece Vardiyası", "Güle Güle Seslerin Sessizliği" ..... Bunlardan bazıları.

Can Yücel ayrıca Lorca, Shakespeare, Brecht gibi ünlü yazarların oyunlarından çeviriler yaptı. Bu kendine has çeviriler kimi zaman beğenilip ayakta alkışlanırken, kimi zaman eleştiri konusu oldu. Son yıllarda her hafta "Leman"da her ay "Öküz" de yazıları ve şiirleri yayınlandı. "Mekanım Datça Olsun" demişti. 12 Ağustos 1999 gecesi yitirdiğimiz şair, çok sevdiği Günebakan çiçekleriyle uğurlanarak Datça'ya gömüldü.



1988' de kendisiyle yapılan bir söyleşide bu ifadeyi kullanan Can Yücel, müziğe geçişini şöyle anlatır : ''İlk şiirimi on yaşında yazdım. Babamın metresi olan hanımın yuvasındayken. Yuvada bir çocuk öldü. Çok üzüldüm, arkasından bir şiir yazdim. Şiirime babamın yardımı çok oldu. Şiire elverişli bir dünya yaratmıştı babam bana... Hep şiir çevresindeydim. Dili iyi biliyorsan, şiirin ne olduğunu biliyorsan yazmadan duramazsın.''

Şairin şiire bakış açısını düşündüğümüzde, Octavia Paz'la ilişkilendirmekte zorlanmayız. Bu ilişkiyi kuran ortaklık, ''Tek bir şiirin, kendini bütün şairlere yazdırması'' düşüncesidir. Octavia Paz, ''Şairler aslında bir tek şiiri yazar'' derken, Can Yücel şunları söyler : ''Ben şiiri ciddiye almıyorum ki zaten, yeter ki şiir beni ciddiye alsın! Davetsiz misafirdir...Pat diye gelir O, ya bir afrika menekşesini ya ölen bir delikanlıyı bahane eder, oturur karşıma, kaldırabilirsen kaldır artık.''



Şiiri yaşamı çepeçevre saran bir bütünsellik olarak değerlendiren şairin şiirindeki temel öğeler, bu bütünsellik anlayışıyla bağdaşır : Mizah, alay, yergi, öfke, sevecenlik, lirizm, eleştirel bir dünya görüşü, siyasal bilinç...

Can Yücel'de mizah ve yergi başkasını küçük düşüren, gülünçleştiren bir mizah değildir. Yalanı, aldatmacayı, haksızlığı toplumsal düzenin ürünü olması açısından ele alır ve zaman zaman bunların farkında değilmiş gibi kendisiyle de dalga geçer. O'nun şiirlerinde aldatanın da aldatılanın da gülünçlüğünü buluruz.



Can Yücel şiirlerinde var olan ironi için şunları söyler :

''Harika odur ki, insanlar kendi adlarına değil, kainat adına yazarlar. Bütünselliğin dışında bir şiir yoktur. Hayat ve ölüm de bir bütündür. Şiir bu bütünden çıkan çılgınlıktır. Çok ağır geçen hayatımızın içinde ironi, bütünselliği bozmayacak ana çaredir. Bir direnç kahkahasıdır.''



Kendisiyle yapılan bir söyleşide, şiir ve dil hakkındakı görüşlerini şöyle aktarmaktadır : ''Goethe der ya : dil orman gibidir. Ağaçlar çürür orman kalır. Bizde ağaçları kesmeye kalktılar.Bizde katıldık buna.Hala kahroluyorum.Yanlıştı. Sadeleştirme meselesi o bütünlüğün içinde sözcükleri, tümceleri nereye oturttuğunun hesabını vermek meselesidir. Kelimeler bütünselliğin parçalarıdırlar. Şiir kelimeleri bu galaksiye hediye etmektir.'' Can Yücel şiirine bu sözler ışığında baktığımızda, töresel dil anlayışına karşı çıkışı görürüz. Bu karşı çıkış şiirse sözcük dağarcığının genişletilmesi ile beslenir. Küfürler ve kaba sözcükler bu karşı çıkışla, şiirin içine girmiştir.



Can Yücel'in şiirsel imgesini kuruşundaki kaynakları; doğa, insanlar, olaylar,kavramlar, heyecanlar duyumlar ve duygulardır. Şiirlerinin çoğunda sevdiği insanları buluruz. ''Maaile'' şairin kitaplarından birine koyduğu bir ad. Şair için ailesi çok önemlidir, eşi, çocukları torunları, babası... Bu insanlarla olan sevgi dolu yaşamı şiirlerine yansımaktadır. ''Küçük Kızım Su'ya'', ''Güzel'e'', ''Yeni Hasan'a Yolluk'', ''Hayatta Ben En çok Babamı Sevdim'' bu sevgi şiirlerinden bazılarıdır.

Şairdeki imgeyi dönüştürme işlemi, gerçeküstücülerin üzerinde durmuş oldukları bilinçdışını özgürleştirme çabasıyla bağdaşır.

Bugün ilk kez hissettim seni
Bir buğuyla çiziyordum hayalini
Benim için sen ulaşılması zor bir yıldızdın...
Bugün değdi gözlerim gözlerinin ucrasına

Hangi sözle anlatılır ki mutluluk gülen yüzümden anlarmısın beni ?
Hatırladığım ne şimdi biliyormusun ? Gülen gözlerin dudaklarının kıvrımı elma gibi o yanakların.
Peri misin ? Melek misin? Nesin sen
Büyülendim o kahve gözlerine
Güneşi solduran o gülüşü
O sıcaklık samimiyet,ellerinde konuşmaların kadar titretir mi ? merak ediyorum
Nesin bilmiyorum ama BAŞKA BİRŞEYSİN SEN

Sahip olabilmek sana her yiğit harcı değil
O ellerinin sıcaklığı için geleceğim yanıbaşına soluğunda olacağım meleğim
Evet ! sen benim meleğim olmalısın.
Beyazlar içinde masum gözlerin kahvesinde ki ışıltıyla içimi titreden melek
Yemin olsun senin için geleceğim aşk-ı şehre
Belki bir aşk doğar; senin gözlerinde de
Belki akabilirimm o yüreğe
Ve senin yiğittin olurum
Sen benim meleğimsin

12.06.2011

KARACAOÄžLAN


Türk halk şairi. Etkileyici bir dil ve duygu evreni kurduğu şiirleriyle Türk halk şiiri geleneğinde çığır açmıştır.

1606' doğduğu, 1679'da ya da 1689'da öldüğü sanılmaktadır. Yaşamı üstüne kesin bilgi yoktur. Bugüne değin yapılan inceleme ve araştırmalara göre XVII.yy'da yaşamıştır. Nereli olduğu üstüne değişik görüşler öne sürülmüştür. Bazıları Kozan Dağı yakınındaki Bahçe ilçesinin Varsak (Farsak) köyünde doğduğunu söylerler. Gaziantep'in Barak Türkmenleri de, Kilis'in Musabeyli bucağında yaşayan Çavuşlu Türkmenleri de onu kendi aşiretlerinden sayarlar. Bir başka söylentiye göre Kozan'a bağlı Feke ilçesinin Gökçe köyündendir. Anadolu'da yaşayan Karakeçili aşireti onu kendinden sayar. Mersin'in Silifke, Mut, Gülnar ilçelerinin köylerinde, o yöreden olduğu ileri sürülür. Bir menkıbeye göre de Belgradlı olduğu söylenir. Bu kaynaklardan ve şiirlerinden edinilen bilgilerden çıkarılan, onun Çukurova'da doğup, yörenin Türkmen aşiretleri arasında yaşadığıdır. Adı bazı kaynaklarda Simayil, kendi şiirlerinden bazısında ise Halil ve Hasan olarak geçer. Akşehirli Hoca Hamdi Efendi'nin anılarına göre Karacaoğlan yetim büyüdü. Çirkin bir kızla evlendirilmek, babası gibi ömür boyu askere alınmak korkusu ve o sıralarda Çukurova'da derebeyi olan Kozanoğulları ile arasının açılması sonucu genç yaşta gurbete çıktı. İki kız kardeşini de yanında götürdüğünü, Bursa'ya, hatta İstanbul'a gittiğini belirten şiirleri vardır. Yine bu şiirlerinden anlaşıldığına göre, Bursa'da ev bark sahibi oldu, evlat acısı gördü. Anadolu'nun çeşitli illerini gezdiği, Rumeli'ye geçtiği, Mısır ve Trablus'a gittiği de sanılıyor. Yaşamının büyük bir bölümünü Çukurova, Maraş, Gaziantep yörelerinde geçirdi. Doğum yeri gibi, ölüm yeri de kesin olarak bilinmemektedir. Şiirlerinden, çok uzun yaşadığı anlaşılmaktadır. Hoca Hamdi Efendi'nin anılarına göre Maraş'taki Cezel Yaylası'nda doksan altı yaşında ölmüştür. En son bulgulara göre ise mezarının İçel'in Mut ilçesinin Çukur köyündeki Karacaoğlan Tepesi denilen yerde olduğu sanılmaktadır.

Karacaoğlan, Osmanlı Devleti'nin iktisadi bunalımlar ve iç karışıklıklar içinde bulunduğu bir çağda yaşamıştır. Şiirinin kaynağını, doğup büyüdüğü göçebe toplumunun gelenekleri ve içinde yaşadığı, yurt edindiği doğa oluşturur. Güneydoğu Anadolu, Çukurova, Toroslar ve Gavurdağları yörelerinde yaşayan Türkmen aşiretlerinin yaşayış, duyuş ve düşünüş özellikleri, onun kişiliği ile birleşerek âşık edebiyatına yepyeni bir söyleyiş getirir. Anadolu halkının XVII.yy'da çektiği acılar, göçebe yaşantısının yoklukları, çileleri, çaresizlikleri, şiirinde yer almaz. Şiirlerindeki insana dönüklüğünün özünde belirgin olan tema doğa ve aşktır. Ayrılık, gurbet, sıla özlemi, ölüm ise şiirinin bu bütünselliği içinde beliren başka temalardır. Duygulanışlarını gerçekçi biçimde dile getirir. Düşündüklerini açık, anlaşılır bir dille ortaya koyar. Acı, ayrılık, ölüm temalarını işlediği şiirlerinde de bu özelliği göze çarpar. Düşten çok gerçeğe yaslanır. Çıkış noktası yaşanmışlıktır. Ona göre, kişi yaşadığı sürece yaşamdan alabileceklerini almalı, gönlünü dilediğince eğlendirmelidir. Yaşama sevincinin kaynağı güzele, sevgiliye ve doğaya olan tutkunluğudur. Güzelleri, yiğitleri över, dert ortağı bildiği dağlara seslenir. Lirik söyleyişinin özünde, halkının duyuş ve düşünüş özellikleri görülür. Göçebe yaşamının vazgeçilmez bir parçası olan doğa, onun şirinin başlıca temalarından biridir. Yaşadığı, gezip gördüğü yörelerin doğasını görkemli bir biçimde dile getirir. Dost, kardeş bildiği, sevgilisiyle eş gördüğü, iç içe yaşadığı bu doğa, onun için sadece bir mekan olmaktan ötedir. Şiirinin başka önemli bir teması olan aşkın varoluşu, doğadaki benzetmelerle güzelleşir. Onunla yaşanan sevinç, onun getirdiği acı doğa ile paylaşılır. Sevgili, şiirinde doğanın ayrılmaz bir parçasıdır. Şiirlerinde yer yer sıla özlemi ve ölüm temasına da rastlanır. Sevdiğinden, ilinden, obasından ayrı düşüşü özlemle dile getirir, yakınır. Ölüm de, ayrılık ve yoksullukla eş tuttuğu bir derttir. Doğa temasının yanı sıra şirinin asıl odak noktasını oluşturan aşk/sevgili kavramını, âşık şiirinin geleneksel kalıpları dışında bir söyleyişle ele alır. Onun için sevgili, düşlenen, bin bir hayal ile var edilen, ulaşılmazlığın umutsuzluğuyla adına türküler yakılan bir varlık değildir; doğa ve insan ilişkileri içindedir. Onu, yaşamdan ve bu ilişkilerden soyutlamadan verir. İlk kez onun şiirinde sevgililerin adları söylenir: Elif, Anşa, Zeynep, Hürü, Döndü, Döne, Esma, Emine, Hatice...Karacaoğlan bunların kimine bir pınar başında su doldururken, kimine helkeleri omuzunda suya giderken, kimine de yayık yayıp halı dokurken görüp vurulmuştur. Gönlü bir güzel ile eylenmez, bir kişiye bağlanmaz. Uçarılık, onun duygu dünyasının şiirsel söyleyişine yansıyan en belirgin yanıdır. Erotizm, şiirine sevmek ve sevişmek olgusuyla yansır. Kanlı-canlı sevgili, cinsellik motifleriyle daha da belirginleşir, şiirinde etkileyici bir biçimde yer eder. Onun sevgiye ve kadına bakış açısı, âşık şiirine yenilik getirir ve bu gelenek içinde etkileyici bir özellik taşır. Tanrı kavramı ve din teması şiirinde önemlice bir yer tutmasa bile, bu konudaki yaklaşımıyla da kendi şiir geleneğine yine değişik bir bakış açısı getirmiş ve sonraki kuşaklar üzerinde etkileyici yönlendirici olmuştur.

Karacaoğlan, yaşadığı çağda yetişmiş başka saz şairlerinin tersine, dil ve ölçü bakımından Divan Edebiyatı'nın ve tekke şiirinin etkisinden uzak kalmıştır. Güneydoğu Anadolu insanının o çağdaki günlük konuşma diliyle yazmıştır. Kullandığı Arapça ve Farsça sözcüklerin sayısı azdır. Yöresel sözcükleri ise yoğun bir biçimde kullanır. Deyimler ve benzetmelerle halk şiirinde kendine özgü bir şiir evreni kurmuştur. Bu da onun şiirine ayrı bir renk katar. Bu sözcüklerin bir çoğunu halk dilinde yaşayan biçimiyle, söylenişlerini bozarak ya da anlamlarını değiştirerek kullanır. Karacaoğlan, halk şiirinin geleneksel yarım uyak düzenini ve yer yer de redifi kullanmıştır. Hece ölçüsünün 11'li (6+5) ve 8'li (4+4) kalıplarıyla yazmıştır. Bazı şiirlerinde ölçü uygunluğunu sağlamak için hece düşmelerine başvurduğu da görülür. Mecaz ve mazmûnlara çokça başvurması, söyleyişini etkili kılan önemli öğelerdir. Şiirsel söyleyişinin önemli bir özelliği de, halk şiiri türü olan mani söylemeye yakın oluşudur. Koşmalar, semailer, varsağılar ve türküler şiirleri arasında önemlice yer tutar. Bunların her birinde açık, anlaşılır bir biçimde, içli ve özlü bir söyleyiş birliği kurmuştur. Pir Sultan Abdal, Âşık Garip, Köroğlu, Öksüz Dede, Kul Mehmet'ten etkilenmiş; şiirleriyle Âşık Ömer, Âşık Hasan, Âşık İsmail, Katibî, Kuloğlu, Gevheri gibi çağdaşı şairleri olduğu kadar XVIII. yy. şairlerinden Dadaloğlu, Gündeşlioğlu, Beyoğlu, Deliboran'ı, XIX. yy. şairlerinden de Bayburtlu Zihni, Dertli, Seyranî, Zileli Talibî, Ruhsatî, Şem'î ve Yeşil Abdal'ı etkilemiştir. Daha sonra da gerek Meşrutiyet, gerek Cumhuriyet dönemlerinde, halk edebiyatı geleneğinden yararlanan şairlerden Rıza Tevfik Bölükbaşı, Faruk Nafiz Çamlıbel, Behçet Kemal Çağlar, Necip Fazıl Kısakürek, Ahmet Kutsi Tecer ve Cahit Külebi Karacaoğlan'dan esinlenmişlerdir. Şiirleri 1920'den beri araştırılan, derlenip yayımlanan Karacaoğlan'ın bugüne değin, yazılı kaynaklara beş yüzün üzerinde şiiri geçmiştir.

Aşiyan-i mürg-i dil zülf-i perişanındadır
Kanda olsam ey peri gönlüm senin yanındadır



Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabibi
Kılma derman kim helakim zehri dermanındadır



Çekme damen naz edip üftadelerden vehm kıl
Göklere açılmasın eller ki damanındadır



Bes ki hicranındadır hasiyyet-i kat'-i hayat
Ol hayat ehline hayranem ki hicranındadır



Ey Fuzuli şem'-veş mutlak açılmaz yanmadan
Tablar kim sünbül rişte-i canındadır





GAZELİN AÇIKLAMASI

Gönül kuşum dağınık saçların arasında yuva kurdu ey sevgili!.. Artı nerde olursam olayım veya iki elim kanda da olsa gönlüm senin yanındadır.

Aşk derdiyle başım pek hoş benim ey tabib, bırak bana ilaç vermeyi. Bana derman vermeye ki, senin dermenın beni helak edecek zehrin ta kendisidir.

Ey sevgili naz edip düşkün aşıklardan eteğini çekme. Eteğine yapışan ellerin (sen eteğini çevirince) göklere açılmasından (dua eder gibi) sakın!..

Senin ayrılığında, hayatı sona erdirme özelliği gizlidir, ayrılığın ölüm demektir. Senden ayrı düşüp de hala yaşayanlara hayranım.

Ey Fuzuli! Sevgilini saçının büklümü sen can ipliğine bağlıdır. Sen mum gibi yanmadan o büklümler açılvermez.