ancak para bulma amacıyla tüm caddeyi başı önünde gezen bir çocuk anlayabilir beni
milyonda bir ihtimale sarıldığını bilmeden bu deli heyecanı taşıyabilmek o yürekte
o günlerde her yiğidin harcı değildi
hani bir sakıza gülümsemelerin satıldığı
ticaretin bu denli masum olduğu günlerdi o günler
aşklar bile büyüktü ya yüreklere
o yüzden değil miydi okulun en güzel hocasına aşık olmak
ve bir topun peşinde terleyip anne azarından şöyle beş on torba pay kapmak...
kumbaranın içindeki para sayısını ezberlediği halde açıp açıp bir daha saymak gibi değil miydi aşk
sonunu göre göre unutmuş numarasına yatıp yine yeniden kapılıyoruz her seferinde
oyuna dahil olmak için duvar dibinde büyümeyi bekleyen bir çocuk misali
olgunlaşmayı beklemedik mi senelerce
hep bir numara bir beden büyük giydik ya eşyaları
alışganlıktan mı bilmem
bi beden büyük kişilikleri giydik bedenlerimize...

deltoit

artık çocuklar oyun oynarken aynı zamanda evi süpürmüş olcak