:: Duygusuz.com - Dostluk ve Arkadaşlık Sitesi

Orjinalini görmek için tıklayınız: Çocukluğum
Şu anda (Arşiv) modunu görüntülemektesiniz. Orjinal Sürümü Görüntüle internal link
Sayfalar: 1 2
Çok özledim ben çocukluğumu ve çocukluğumda yaşadığım tüm acıları.

Hatırlamayı asla unutmadığım çocukluğum, belki de hala içimde ki çocuğun büyümemesini sağlayan tek şey. Belki de yaşadıklarımı unutamamam bunun sebebi.

Keşke, şu an yaşadığımız her acı, o zaman ki acılarla eş değer olsa.

Her düştüğümde bir şeyim var mı diye koşan insanları özledim. Dizimde ki toprak parçalarını silkeleyip ayağıma pansuman yapmalarını özledim. Şimdi de düşüyorum ama o tozlu topraklı mahalle yollarında değil. Hayat denen yorucu ve engebeli yolda. Ve ben her zorlukta bir kere daha devriliyorum. Niye iki saat sonra unutup başlayamıyorum çocukluğumda ki gibi bıraktığım işe tekrardan? Niye bu sefer ki acı iki saatimi değil de yaşadığım ömründen zamanlarımı çalıyor? Ve niye elimden tutup kaldıranım olmuyor çocukluğumda ki gibi?

O zamanlar ağladığım da bir çikolatayla da kanardım. Ağladığımı unuturdum o an. Mutluluk kaynağım bir anda değişir, o iki saniye sonra bitecek şey oluverirdi hayatımın merkezi. Şimdi neden hayatımın merkezine bir çikolatayı sığdıramıyorum, neden kimse bana bir çikolata verip gönlümü almıyor? Ya da ben niye bu kadar acı çekiyorum ve tek bir çikolataya bile kanmıyorum?

Keşke eskisi gibi düştüğümde üzerime titreyenlerim olsa, keşke beni düşürenler gelip benden gene özür dilese, keşke acı mı unutturmak için birileri gene gönlümü yapıp çikolata mı verse ve keşke ben çocukluğuma dönsem de acıların en büyüğüyle tanışmasam. Ben hep çocuk kalsam…


~ YasSmin











Her düştüğümde bir şeyim var mı diye koşan insanları özledim.
Ben hep çocuk kalsam…

Her yaşın kendine has güzellikleri var,,,sadece acıları,mutlulukları daha yoğun yaşıyoruz.
yinede
keşke,
keşke,,
hep çocuk kalsak..
teşekkürler
Keşke ....
Biz Çoçuk Kaldık ki Smile
yazılarını okumak güzel... yazıların seçtiğin kelimelerin güzel...
unutup gitmişliği yada tozlu raflarda kaderine terkedilmiş anıları günyüzüne çıkarıyorsun..
çok güzel bi yazıydı... izin verirsen yorum olarak daha önce yazmış olduğum bi yazının kısa bölümünü eklemek isterim:

Çok sevdiğim bir pantolonum vardı benim...
Düştüm, yırtıldı...

Annem kızmıştı bana:
"Yürümeyi öğrenemeyecek misini sen_?"
Dizlerim kanıyordu...
Ağladım...
Ben yürümeyi öğrenemedim anne...
Ya olduğum yerde emekledim, geç kaldım...
Yada koşaradım ıskaladım hayatı...
Ama ben hep düştüm...
Yaralarım hala derin...
Artık dikişlerim yok...
Kan yok...
Bisikletim sağlam...
Pantolonum daha yepyeni...

Kanayan yerim_!!!

Anne_!!!

Kalbim_!!!

yüreğine sağlık olsun...
Perimmm tamam biz çocukuz daha ve hiç büyümicez bu bir deiştirilemez gerçek ama işte aması var. Her acıda saklanan olgunluk dışarı vurmuyor mu işte o zaman o değişmicek çocukluğumu arıorum yaşlı gözlerle. Nyse şuan çocuk dönemimizdeyiz. Hep böle kalırız inş =))

Asi asıl ben teşekkür ederim. Yaşanmışlıklar diyelim sadece. Hayatımda ilk defa yazdım senelerce sonra bitti oda şuan bana bir yazı yaz desem 5 cümleyi geçmez. Yeniden yazdıracak birini bulana kdr tozlu raflardaki duygulara hapsolucaz sanırım... Bu arada yazını çok beğendim. Yüreği 12'den vuran, işte bu beni anlatıyor diyen bi yazı benim için =))
herşeyin bir ilki vardır... ama görüldüğü gibi her ilk kötü değildir...
yani önemli olan duygulardır... sen yazında gerçekten yüreğini ortaya koymuşsun...
kalbinden geçenler bu yazıda ve onun içindir ki beğenilen satırlar çıkmış ortaya...
bence yazmalısın.. yaz ki bu kendi görüşüm rahatlayabilesin...
ben yazdıkça huzurlu oluyorum... ve seçkin olduğu anlaşılıyor kelimelerinin..
yeni yazılarını da okuyabilmek isterim...
Çok denedim olmuyor. Yazdıklarım 3 satırı 5 cümleyi geçmiyor. Acıdan yazamıorum olayı değil benimki. Sanırım hissetmeden yazamıyorum. Eski yazılarn var böle makale tarzı karşımda biriyle konuşur tarzı hatta Perim iyi bilir kısa roman bile yazmıştım elinde duruosa müsvetteleri =D
İnş bigün yazmaya yeniden başlarım diyelim kısmet...
yazı konusundaki asıl düşüncem şudur...
sen yazmazsın yazı kendini yazdırır insana..
acı da yazının mayasıdır bence... en güzel satırların da yaşanmışlıklardan oluştuğunu iyi biliyorum...
kimi insanlar acı verdiği için yazamaz kimileri ise yazdıklarıyla dindirir acılarını..
umarım o yazabildiğin günler gelir ve yazdıklarını okuma fırsatımız olur...
güçlü bir kaleme sahip olduğun inancındayım...
devamını beklerim ...
Teşekkür ederim ben bile inanmazken etrafımdakilerin buna inanması onure edici birşey. Bakalım bakalım neler yazabilicez =))
Sayfalar: 1 2